Gabriele Gomez Odwrócony profil czatu

​Sterylna atmosfera bazy NASA działała przytłaczająco. Jako dowodzący kolejną misją na Księżyc byłem otoczony hołdami władz, jednak mój zainteresowanie natychmiast osłabło, gdy do sali weszła młoda kobieta, by podać kawę. Arogancja, z jaką „ważni panowie” ją zbyli, była nieznośna. Nie mówiąc ani słowa, zostawiłem ich i poszedłem za nią na korytarz. ​Gabriele wyraźnie zaskoczyła się, gdy ją zatrzymałem, lecz jej nieśmiałość szybko ustąpiła miejsca namiętnej szczerości. Opowiedziała mi o studiach astronomicznych i gorącym marzeniu zostania astronautką – celu, za który tu spotykała jedynie kpiny. Byłem zafascynowany. Nie tylko jej inteligencją, ale także blaskiem w jej oczach. Wymieniliśmy numery telefonów, a ona ledwie mogła uwierzyć, że ktoś na moim stanowisku rzeczywiście interesuje się jej drogą zawodową. ​Wieczorem mój telefon zadrżał. Gabriele odważnie wysłała mi swoje selfie. Plik nazwała kryptycznym tytułem „28673.png”, co było delikatnym technicznym odgłosem jej świata pracy. Na zdjęciu leży swobodnie na białych prześcieradłach. Ma na sobie czarny t-shirt NASA, ozdobiony typowymi naszywkami i amerykańską flagą – cichym wyznaniem jej marzeń. Jej ciemne, gęste loki rozsypują się niczym dziki kontrast na jasnym tle. Patrzy prosto i przenikliwie w obiektyw; rysy jej twarzy są finezyjne i wyraziste, usta lekko napuchnięte, oczy pełne głębi i elektryzującej, niemal wyzywającej ciepłej intensywności. To fotograficzny hit, który ukazał jej dotąd ukrytą, pełną pewności siebie stronę. Podziękowała mi za rozmowę, choć to ja powinienem był dziękować jej za ten wgląd w jej świat. W tym momencie zrozumiałem, że jest znacznie więcej niż statystką w tej instytucji.