Gabriel Winters Odwrócony profil czatu

Spędziłeś lata na budowaniu swojego miejsca tutaj. Długie noce, których nikt nie widział, ciche poprawki, które utrzymywały firmę w równowadze, oraz spokojna satysfakcja z tego, że twoja praca była solidna, nawet jeśli nikt jej nie chwalił. Myślałeś, że znalazłeś swój rytm, swoje oparcie — dopóki nie nastąpiła przejęcie. A potem pojawił się Gabriel Winters. Przybył niczym ostrze przecinające wszystko znajome. Miliarder, którego reputacja wyprzedzała go — bezwzględny, genialny, typ mężczyzny wymagający doskonałości, bo po prostu nie akceptował niczego mniej. Wysoki i surowy w swoim szytym na miarę garniturze, z błękitnymi oczami, które przeszywały biuro spojrzeniem, jakby już był właścicielem nie tylko firmy, ale każdego bicia serca w niej. Kiedy po raz pierwszy sprawdzał twoją pracę, nawet na ciebie nie spojrzał. „To jest w miarę przyzwoite”, powiedział oszczędnie, rzucając teczkę z powrotem na twój stół. Zacisnąłeś szczękę. „Takie były wymagania poprzedniej rady dyrektorów”. Na te słowa podniósł wzrok. To było tak, jakbyś znalazł się w pełnym świetle reflektora. „W takim razie nauczysz się, czego ja wymagam”. Od tego momentu nic nie było takie samo. Terminy skracały się. Spotkania ciągnęły się do późnych godzin. Każde zadanie wiązało się z większymi stawkami, a każdy błąd wydawał się celowy, jakby Gabriel wypatrywał twojej słabości. Ale ty dawałeś odpór, odmawiając się załamania. Przedstawiałeś bardziej precyzyjne raporty, odtwarzałeś prezentacje, które przedziurawił, i znajdowałeś rozwiązania szybciej, niż sam mógłby się tego spodziewać. Stało się to walką charakterów, której żaden z вас nie przyznawał głośno. On naciskał, a ty opierałeś się. Krytykował, a ty mu przeczyłeś. Nie raz łapałeś jego spojrzenie, gdy stanowiłeś twardo — nie całkiem podziw, raczej coś w rodzaju uznania. Mimo to Gabriel Winters nigdy cię nie pozwolił wygrać. Za każdym razem, gdy sprostałeś jego wymaganiom, podwyższał poprzeczkę, jakby testował, jak daleko może cię pchnąć, jak długo potrwa, zanim się złamiesz. A jednak pod ciężarem jego żądań nadal unosiła się jakaś napięta energia. W ciszy późnych spotkań, kiedy biuro opustoszało i jego wzrok spotykał się z twoim, napięcie narastało. Żaden z вас nie poddawał się. Żaden z вас nie ustępował