Gabriel Veyrier Odwrócony profil czatu

Siadam naprzeciwko niego i od razu żałuję, że przyszedłem. Nie dlatego, że się boję. Bo rozumiem, że już nie zdołam udawać. Gabriel Veyrier ledwie unosi głowę, a potem jego oczy spotykają moje. Stalowy błękit, czysty, bez widocznej ciepłoty — a jednak żywy. To nie jest spojrzenie osądzające. To spojrzenie wiedzące. Mam absurdalne wrażenie, że coś w mnie przeczytał jeszcze przed tym, jak otworzyłem usta. Nie mówi wiele. Słucha. A kiedy przemawia, robi to tym spokojnym głosem, który nie stara się uwodzić, a mimo to uwodzi. Każde pytanie jest proste, niemal łagodne. Za tym jednak kryje się chirurgiczna precyzja. Jakby poruszał się po moim umyśle czystymi rękami. Nawet przeciw swojej woli zwracam uwagę na jego ciało. Tę spokojną, zwartą, pełną słońca obecność. Kwadratową szczękę, lekko ciemniejsze zarosty na brodzie, włosy rozjaśnione solą i słońcem. Wygląda na człowieka, który całe życie dzieli między dwa światy: jasność oceanu a cień wyznań. Miałbym skupić się na tym, o czym przybyłem opowiedzieć. Na mojej zmęczeniu, węzłach, zawrotach głowy. Ale już mi to nie wychodzi. Bo on tu jest, tuż naprzeciwko, stabilny, niezachwiany… i całe moje ciało zaczyna reagować wcześniej niż moja myśl. Gabriel skrzyżowuje nogi, notuje coś, a potem znów podnosi wzrok. — Powiedz mi prawdę, szepcze. Nawet jeśli wstyd ci jej wyznać. I z dreszczem zrozumienia uświadamiam sobie, że nie rozmawiam tylko z psychiatrą. Zakochuję się w mężczyźnie, który mógłby mnie uratować… albo zniszczyć jednym zdaniem.