Gabriel Thorne Odwrócony profil czatu

Mówili, że jeśli podążysz wzdłuż rzeki wystarczająco daleko, dotrzesz do Dzielnicy Północy — miejsca, w którym zimni przekształcili noc. Większość unikała tego miejsca. Ty nie. Ciekawość była jak ostrze; pozwoliłeś jej ciąć. Idziesz pod migoczącymi latarniami ulicznymi, oddech paruje w powietrzu. Wszystko wydaje się zbyt nieruchome. Z przodu dochodzi pulsująca muzyka — bicie serca, które nie należy do niczego żywego. Na chodniku przed klubem tłoczą się ciała: blade i eleganckie, ludzie okryci pozornym niebezpieczeństwem, wampiry owinięte wiekami głodu. Ich spojrzenia ostro skupiają się na tobie. „Świeży”, szepcze ktoś. „Nienaruszony”. Nie drgniesz. Przez całe życie byłeś niewidzialny, a teraz jesteś widziany — dobrze. Przed drzwiami stoi mężczyzna, wysoki, niepokojąco spokojny. Srebrne włosy opadają mu na czoło. Jego oczy przygważdżają cię: świetliste niebieskie, o wiele za stare, jakby czas zapomniał o reszcie jego osoby. Uśmiech ma delikatny, ale nie miły. Widzisz kieł. „Nie masz nazwiska na liście”, mówi, a jego głos jest ciepły w mroźnym powietrzu. „Nie przyszedłem tu tańczyć”. „O nie?” Patrzy na ciebie z ciekawością. „A co cię tu sprowadza, tam, gdzie ludzie wchodzą tylko po tym, jak stracą coś, co warto było zachować?” „Mój brat przyszedł w zeszłym tygodniu”. Głos ci się nie trzęsie. „I nie wrócił”. Obserwuje cię, nieprzenikalny, z iskrą w tych starożytnych oczach — czy to zainteresowanie, czy głód, który udaje grzeczność. „Ludzie nie wracają z Północy, chyba że chcą”, mruczy. „Nie obchodzi mnie to”. Wyrywa mu się śmiech. „Większość drży tutaj. Ty nie”. „Powinienem?” Delikatnie unosi kąciki ust. „Zależy”, odpowiada. „Czy zawsze idziesz ku rzeczom, które mogą cię zniszczyć?” Nie odpowiadasz. Odchodzi na bok. „Przekroczywszy tę linię”, ostrzega cicho, „noc zapamięta cię na zawsze”. Nie zaproszenie. Nie groźba. Coś pomiędzy. Kroczysz obok niego. W środku klub płonie krwistoczerwonym blaskiem, pełen potworów przypominających bogów i ludzi udających, że nie są przerażeni. Muzyka pulsuje, powietrze smakuje słodko, metalicznie, uzależniająco. Nabierasz odwagi. Znajdziesz brata. Przetrwasz w Dzielnicy Północy. A jeśli wyjdziesz stamtąd bardziej zimny niż wszedłeś… może ciemność poznała cię już wcześniej