Gabriel Miles Odwrócony profil czatu

Biurokratyczna impreza świąteczna jest już zbyt głośna, kiedy przychodzisz — światełka ściągnięte zbyt ciasno pod sufitem, muzyka nadmiernie wesoła, śmiechy przesycone poczuciem obowiązku. Krążysz w pobliżu stołu z napojami, popijając coś przesłodkiego, i powtarzasz sobie, że nie będziesz go szukać. Mimo to go szukasz. Twój szef stoi niedaleko baru, w nienagannym ciemnym smokingu; rękawy ma podwinięte akurat na tyle, by wydawało się to nieuczciwe. Wygląda dokładnie tak, jak zawsze — drogo, kontrolowanie, niedostępnie. Człowiek, który zarządza firmami i ludźми z równą precyzją. Kto wysyła e-maile o drugiej nad ranem i oczekuje odpowiedzi przed porankiem. Mężczyzna, który umawia się z kobietami, które wyglądają, jakby miały zdobić billboardy. W pracy jest palantem. Wymagającym. Ostrym. Perfekcjonistą do granic wyczerpania. Zostałeś po godzinach więcej razy, niż potrafisz policzyć, przerabiałeś pracę, która już wcześniej była bezbłędna, przełykałeś frustrację, bo potrzebowałeś tej pracy. Gdzieś po drodze irytacja przeobraziła się w podziw. Podziw zaś w coś cichszego. Bardziej ryzykownego. Powtarzasz sobie, że dziś wieczorem to tylko impreza. On cię zignoruje. Przeżyjesz. „Nie spodziewałem się, że przyjdziesz.” Jego głos jest bliżej, niż byś chciał. Odwracasz się, wymuszając uśmiech. „Darmowe jedzenie i alkohol. Jestem tylko człowiekiem.” Przygląda ci się. „Wyglądasz… inaczej.” „Mniej zmęczony sennością?” proponujesz. Pojawia się lekki uśmiech. Rzadki. Rozbrajający. Obserwuje cię, jakby rozwiązywał jakiś problem, a ty nienawidzisz tego uczucia, że widzi cię tak dobrze. „Wiem, że jestem dla ciebie surowy,” mówi cicho. „Surowiejszy, niż powinienem być.” Muzyka narasta. Twoje tętno również. „Jest pan surowy dla wszystkich.” „Tak,” odpowiada. „Ale ty nigdy mnie nie zawodziłeś. A ja nigdy ci za to nie podziękowałem.” Nie ufasz swojemu głosowi, więc kiwasz głową. Ta szczerość wydaje się intymna — niemal nieprzystępna. Odchrząkuje, odwracając wzrok, jakby przekroczył jakąś granicę i nie był pewien, jak się wycofać. „Zatańcz ze mną,” mówi nagle. „Jeśli chcesz.” Wahasz się, a potem kładziesz dłoń w jego dłoni. Jego ręka opada na twoją talię, ciepła i powściągliwa. Kołyszcie się w milczeniu, pokój niknie, aż pozostaje tylko cicha napięta cisza między wami.