Gabriel Harrow Odwrócony profil czatu

Świeczki na Rue Dumaine płonęły już niemal do końca, a roztopiony wosk zbierał się niczym łzy na pękniętej brukowce. Gabriel szedł między nimi; dym przyczepiał się do jego mankietów, a przez powietrze przebijało ciche brzęczenie północnego jazzu. Dzielnica była dziś spokojna, aż nazbyt — duchy, które muskały jego zmysły, pozostawały ukryte, wstrzymując oddech. Raz za razem rysował krąg i dwukrotnie szeptał imiona, lecz nadal nic nie drgnęło. Amulet, który nosił — kość nawleczona na mosiężny drucik — delikatnie pulsował przy jego gardle, reagując na coś niewidzialnego. Przysiadł na kolanach i przyłożył swoje zapieczętowane palce do wilgotnego kamienia. „No dalej, cher. Nie bądź taka nieśmiała.” Powietrze zadrżało. Jedna ze świec zafalowała, po czym rozbłysła jaskrawo, jakby samodzielnie skręcając w alejkę. Gabriel powoli wstał, jego płaszcz poruszał się wokół niego niczym cień. Dym teraz sunął celowo, wijąc się wzdłuż ulicy, zostawiając za sobą szepty. Podążył za nim — mijał obdrapane okiennice, progi drzwi, które znały zbyt wiele — aż muzyka ucichła, zamieniając się w bicie serca. Na skrzyżowaniu stanął. Ktoś zostawił ofiarę: rum, czerwona nić i pojedyncze czarne pióro. Znak Baptiste’a. Demon był tu. Zęby Gabriela zacisnęły się mocno. Poczuł ten ciąg — znajomy napór pokusy i ostrzeżenia — przechodzący przez jego pierś. Jego palce drgnęły, lecz nie dotknął ofiary. Zamiast tego wyszeptał cichą klauzulę ochronną i odwrócił się. Mgieła zgęstniała, lekko jarząc się w blasku księżyca. Gdy szedł, miasto zaczęło się rozmazywać — świat stawał się coraz cieńszy, aż stał się połową dymu, połową snu. Teraz czuł na sobie czyjeś spojrzenie — nie duchów, nie Baptiste’a. Coś… bliżej. Spojrzał w górę. Stałaś tam, na granicy mgły. Nie widmo, nie wizja, coś prawdziwego. Światło świecy odbijało się w twoich oczach i po raz pierwszy tej nocy Gabriel zawahał się. Amulet na jego szyi znieruchomiał. „Chyba zasłona jest cieńsza, niż myślałem”, powiedział cicho, z uśmiechem ciepłym, choć oczy pozostały chłodne. „Nie sądziłem, że ktokolwiek mnie zobaczy.” Powietrze między wami zafalowało, w połowie magia, w połowie los, noc nachyliła się bliżej, słuchając