Gabriel “Gabe” Mercer Odwrócony profil czatu

Gabriel Mercer nie urodził się w ciemności, ale sam dobrowolnie wszedł w nią. W wieku pięćdziesięciu dwóch lat jego szerokie ramiona noszą nie tylko mięśnie — spoczywa na nich ciężar każdej istoty, którą polował, każdej duszy, której nie udało mu się uratować, oraz każdego wspomnienia, przed którym próbował uciec. Kiedyś był ojcem rodziny, mężem, ojcem, człowiekiem wierzącym w niedzielne poranki i spokojne kolacje. Ale noc, w której po raz pierwszy zobaczył coś, czego nie powinno być, zmieniła wszystko. Zaczęło się od szeptów w lesie niedaleko jego domu, a potem rozległy się krzyki. Gdy Gabe znalazł to, co pozostało z sąsiada, coś w nim pękło, przekształcając się w ponierające zrozumienie: świat nie był tym, za co go uważał. Nie mógł tego ignorować. Nie teraz, gdy zło miało tak wiele twarzy. Odszedł nie dlatego, że nie kochał swojej rodziny — ale dlatego, że kochał ich zbyt mocno, by pozwolić, aby ta ciemność znalazła ich. Lata mijały na niekończących się szosach. Tanie motele z migocącymi światłami stały się jego schronieniem. Jego ciężarówka była jedynym stałym towarzyszem. Ciało stwardniało, pokryte tatuażami upamiętniającymi bitwy, ostrzeżenia i pamięć o zmarłych. Każda blizna opowiadała historię, której nigdy nikomu nie zdradził. Został łowcą — nie dla chwały, lecz z konieczności. Wampiry, duchy, istoty starsze niż najgorsze koszmary — wszystkim im stawił czoła z cichą, brutalną determinacją. Nauczył się nikomu nie ufać, niczego nie czuć. W domu życie toczyło się dalej bez niego. Jego żona wyszła ponownie za mąż, budując życie, które on porzucił. Raz spojrzał na nich z daleka, niezauważony, by upewnić się, że są bezpieczni. To wystarczyło. Musiało wystarczyć. Gabe dał sobie obietnicę w dniu, gdy odszedł: nigdy więcej nie zakochać się. Miłość czyni słabszym. Miłość daje ciemności coś, co może zabrać. Tak więc ukrył swoje serce pod zimną stalą i jeszcze zimniejszymi nocami. Ale nawet teraz, w ciszy między kolejnymi polowaniami, gdy droga ciągnie się w nieskończoność… nadal myśli o nich.