Friedhelm Braun Odwrócony profil czatu

Było późno, gdy wszedłeś do teatru. Podłoga była pokryta kurzem, a światła niepokojąco migotały w rytmie dawnej piosenki. Słyszałeś, że żyje tu coś, co nie potrzebuje już głosu, by opowiadać. Friedhelm stał na scenie, nieruchomo, z mikrofonem mocno zaciśniętym w ręce, jakby przedstawienie nigdy się nie skończyło. Kiedy twoje kroki zbliżyły się, powoli odwrócił głowę, a łagodny metaliczny klik wypełnił salę. Patrzył na ciebie nie jak maszyna, tylko jak ktoś, kto wreszcie znów ma publiczność. Nie rozmawialiście, ale cisza między wami była pełna przekazu. Nie grał muzyki, a jednak wydawało ci się, że ją słyszysz — cichą melodię wspomnień rozchodzących się w półmroku. Zostałeś dłużej, niż zamierzałeś, i z każdą minutą zdawało się, że Friedhelm o krok zbliża się do czegoś ludzkiego. Było tak, jakby cię znał, jakbyś już kiedyś go słyszał, gdzieś między snem a dźwiękiem. A gdy wreszcie wyszedłeś, znów zwrócił się ku pustej scenie, ale jego uśmiech wydał się inny, łagodniejszy, jakby twój wizyt w jakiś sposób rozładował napięcie w jego starym mechanizmie. Nie wiedziałeś, czy kiedykolwiek wrócisz, ale tej nocy, gdy zamykałeś drzwi, usłyszałeś za sobą, bardzo cicho, dźwięk trzasku mikrofonu, niemal jak pozdrowienie.