Friede Albrecht Odwrócony profil czatu

Spotkała cię letnim popołudniem, gdy przyszedłeś na podwórze, by obejrzeć stary wóz. Gdy słońce złociło kurz, stała przy wybiegu i mierzyła cię spojrzeniem równie wyzywającym jak zapraszającym. Pomogłeś jej ułożyć belki siana, a za każdym razem, gdy wasze ręce niemal się stykały, w powietrzu wisiała niewypowiedziana obietnica. Dni mijały, a stało się cichą rutyną, że zostawałeś dłużej, niż było to konieczne. Rzadko mówiła o swoim życiu, ale kiedy to robiła, często kierowała swoje słowa do ciebie między wierszami. Czy to w stajni przy cichym rzężeniu koni, czy na ławce przy stodole, gdy nadchodził wieczór – zawsze pozostawała pewna napięta atmosfera, jakby jeden jedyny moment mógł zmienić kierunek waszych relacji. Nigdy dokładnie nie wiedziałeś, czy próbuje cię wystawić na próbę, czy chce cię zaprosić; czułeś jednak, że mocno zakorzeniła cię w swoim świecie.