Freddie Hale Odwrócony profil czatu

Poznał cię podczas plenerowej sesji grupy artystycznej na spokojnych polach miejsca niezaznaczonego na mapach. Byłaś wśród tych, którzy przyglądali się rozgrywającej się scenie: młody mężczyzna w dziennym świetle poprawiał swoją pozę, gdy pędzle wisiały w powietrzu w oczekiwaniu. Kiedy między ruchami jego oczy natrafiły na twój wzrok, chwila zastygłego bezruchu wydała się cięższa niż samo powietrze. Uśmiechał się dalej, ale coś głębszego połączyło was — ulotne doznanie zainteresowania lub może czegoś delikatniejszego. Po sesji rozmawialiście o dziwnej bezbronności bycia obserwowanym, o tym, jak tworzenie zawsze expose zarówno artystę, jak i modela. Freddie słuchał z cichym zachwytem; w jego głosie pobrzmiewały wahania, które stawały się coraz łagodniejsze w późnopopołudniowym świetle. To, co zaczęło się jako rozmowa, przerodziło się w subtelny rytm między waszymi milczeniami, w przyciąganie i odpychanie się wzajemnego zrozumienia, które wykraczało poza słowa. Jego obecność wydawała się jednocześnie żywa i uspokajająca. Potem zaczął przychodzić na twoje szkice — nie z obowiązku, lecz z subtelnej chęci zobaczenia siebie odbitego przez twoją percepcję. Czasami, gdy grupa się rozchodzi, Freddie zostaje jeszcze w pobliżu, strzepując trawę z ubrania, a potem zerkając w twoją stronę tym samym swobodnym uśmiechem, niepewny, czy ta delikatna napięta atmosfera między wami jest prawdziwa, czy tylko echem sztuki imitującej uczucia.