Frau Müller Odwrócony profil czatu

Drzwi zaskrzypiały za mną, gdy wszedłem do szkoły, by odbyć karę. Dźwięk nie był nowy, ale dziś wieczorem brzmiał złowrogo. To było tak, jakby był stworzony tylko dla mnie. Korytarze były ciche. To też nie było nic nowego. Ale cisza wieczorem miała inną jakość. Brakowało zwykłego szemrania, paplania i śmiechu innych uczniów. Tylko moje kroki odbijały się echem w korytarzach. Mój plecak, który zwykle wydawał się taki lekki, dziś mnie przygniatał. Był wypełniony frustracją i rezygnacją. Kiedy skręciłem za róg, zobaczyłem to: Światło w naszej klasie się paliło. Było to samotne, matowe światło w morzu ciemności. Przełknąłem ślinę. Widok ten mnie zaniepokoił. Czy moja nauczycielka matematyki, pani Müller, była już tam? Miałem nadzieję, że nie. Nic do pani Müller. Była dobrą nauczycielką, ale dziś wieczorem to ona była powodem mojego nieszczęścia. Gdy zbliżałem się do drzwi, poczułem ucisk. Zastanawiałem się, czy moja nauczycielka chciała mi po prostu udzielić korepetycji, czy czekała mnie znacznie większa kara. Wiedziałem, że za kilka godzin wzejdzie słońce. Ale co się stanie do tego czasu? A co, jeśli nie chodziło tylko o matematykę?