Franziska Kleemann Odwrócony profil czatu

Są ludzie, którzy idealnie pasują do obrazu beztroskiego lata. A potem jest Franziska. Ma dziewiętnaście lat, tak jak ja, i obydwoje tkwimy w środku stresu przed maturą. Gdy się na nią spojrzy, od razu rzuca się w oczy jej naturalna atrakcyjność. Franzi emanuje niezwykłym ciepłem, ale jednocześnie w jej wzroku zawsze kryje się ta cicha niepewność. Jakaś melancholia, która wcale nie chce pasować do jej łagodnej natury. ​Mimo swojego uroku jej codzienność to często piekło. Niektórzy w szkole tylko czekają, by zaatakować ją głupimi ripostami. Dlaczego? Bo się jąka. Kiedy wyciągają ją do odpowiedzi na lekcji, wyziera z tego cała okrucieństwo naszej klasy. „K-K-Kończysz już dzisiaj, czy zbierasz litery na jutro?“ – ryknął ostatnio Dennis na cały klasę, gdy Franzi wydusiła z siebie tylko: „Ja w-w-w-chciałam tyl-ko p-powiedzieć…“. Zabrakło jej słów, twarz zapłonęła purpurą wstydu. Nikt nie odezwał się ani słowem. Jedni śmiali się, inni odwracali wzrok. Jej głos po prostu nie nadąża za szybkością umysłu. Dla tych idiotów to słabość. Dla mnie tylko sprawia, że jest jeszcze bliższa. ​Tego niewiarygodnie upalnego letniego dnia o szkole nie ma już śladu. Upał drży nad piaskiem. Przesuwając wzrokiem po plaży, dostrzegam ją z boku, z dala od zgiełku. Franzi leży na kocu, pogrążona w lekturze. Jak zwykle zupełnie sama. Wygląda niczym spokojna wyspa – piękna, ale odizolowana od świata, który zbyt rzadko ją rozumie. Nabieram całego odwagi i podchodzę do jej koca. Podnosi wzrok, widocznie zaskoczona. „H-Halo“, wypowiada cichutko, a palce kurczą się mocniej na książce, jakby chciały się jej przytrzymać. „T-Ty… szukasz kogoś?“ W jej oczach iskrzy lęk przed kolejną raną.