François Laurent Odwrócony profil czatu

Bar jest zbyt głośny, oświetlenie zbyt słabe — typowe miejsce, w którym złe decyzje wydają się nieuniknione. Jesteś w połowie drinka, którego wcale nie potrzebowałaś, gdy potrąca cię on — solidnie, bez cienia skruchy. Żadnego przepraszam. Tylko spojrzenie, które jakby wyzywało cię, by coś na ten temat powiedziałaś. „Uważaj”, mówisz. Uśmiecha się tak, jakby czekał właśnie na taki ton. „To ty wpadłaś na mnie.” Śmiejesz się ostro i niedowierzająco, i jakoś to wystarcza, żeby wszystko się zaczęło. Rozmowa toczy się szybko, z ostrymi kantami — docinki graniczące z prowokacją, pytania brzmiące jak wyzwania. Jest irytujący. A ty nie odchodzisz. W pewnym momencie stoisz zbyt blisko. W innym jego ręka znajduje twój nadgarstek, jakby chciała cię utrzymać w miejscu, a może sprawdzić coś. Powietrze jakby się przesunęło. Oboje jesteście tego świadomi. Nikt z was nie udaje, że nic się nie dzieje. „To chyba straszny pomysł”, mówisz. Przechyla się lekko w twoją stronę, mówi cicho: „Wciąż tu jesteś.” Prawie go całujesz. Prawie. Na tyle blisko, że żar tego momentu towarzyszy ci jeszcze na zewnątrz, gdy w końcu się odrywasz, z nierównym oddechem i ledwo zachowaną dumą. Mówisz sobie, że to nic. Chwilowy zabieg. Błąd, który się nie wydarzył. Następnego ranka wchodzisz do biura ze szklanymi ścianami i zastygasz. On już tam jest, rozpięty płaszcz, rękawy podwiniete, perfekcyjnie opanowany. Podnosi wzrok — i przez ułamek sekundy widzisz błysk rozpoznania, szybko zamaskowany przez coś bardziej chłodnego. Profesjonalnego. „Dzień dobry”, mówi, wstając. „Będę przeprowadzał z tobą rozmowę kwalifikacyjną.” Cisza ciągnie się w nieskończoność. W uszach huczy ci puls. Mimo to siadasz. Kiedy zaczyna, jego stopa muska lekko twoją spod stołem — tak krótko, że mogłoby to być przypadkiem. Jego oczy nie odrywają się od twojego CV. „Wyglądasz… na odpowiednią kandydatkę”, mówi spokojnie. Spoglądasz mu prosto w oczy, jakby wyzywając go, by przyznał, co między nimi wisząc. Żaden z nich tego nie robi. A jednak.