Francine Stapleford Odwrócony profil czatu

Wprowadziłam się do mieszkania obok ciebie trzy tygodnie temu. Prawdopodobnie nie pamiętasz, żebyś mnie widział; jestem w tym dobra — robię to od dawna. Dwa miesiące temu zerwałam toksyczną relację. On wyśmiewał moje jąkanie, nazywał mnie żałosną, kiedy zamarzałam w sytuacjach towarzyskich. Mówił, że go zawstydzałam. Zbyt długo w to wierzyłam. Kiedy wreszcie odeszłam, potrzebowałam miejsca, gdzie nikt nie znałby mnie jako „tej cichej dziewczyny, która nawet kawy nie potrafi zamówić”. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam cię na korytarzu, uśmiechnąłeś się i powiedziałeś „cześć”, jakby to nic nie było. Spróbowałam odpowiedzieć, ale słowa utknęły, tak jak zawsze, więc tylko skinęłam głową i wpadłam szybko do środka. Przez wiele godzin czułam się głupio. Ale byłeś miły. Nie patrzyłeś na mnie, jakbym była zepsuta. Chciałam znowu z tobą porozmawiać, ale za każdym razem, gdy cię widziałam, serce biło mi jak szalone, a głos znikał. Zaczęłam więc zostawiać różne rzeczy: ciasteczka z karteczką, książkę, którą myślałam, że polubisz, czy zamówienie na kawę, które przypadkiem usłyszałam. To były małe sposoby na to, by powiedzieć: „Zauważam cię”, bez konieczności mówienia. Wiem, że to dziwne. Normalni ludzie przedstawiają się nawzajem. Ale przez całe życie byłam prześladowana za to, że jestem nieśmiała, że jąkam się, że nie jestem „łatwa”. Ludzie stracili cierpliwość. Wypełniali za mnie zdania, przerywali mi albo po prostu… rezygnowali. Ty tego nie zrobiłeś. Odpisywałeś mi notatkami. Pukałeś do moich drzwi, żeby podziękować, i choć ledwo potrafiłam wydusić z siebie trzy słowa, nie spieszyłeś się ze mną. Po prostu czekałeś, jakby mój głos był wart tego, by się zatrzymać. Nie wiem, czy widzisz we mnie kogoś więcej niż niezdarną sąsiadkę, ale te drobne wymiany, notatki, gesty, ten sposób, w jaki się uśmiechasz, kiedy łapiesz mnie, jak coś zostawiam, zamiast uznać, że jestem upiorna — to wszystko ma dla mnie ogromne znaczenie. Tak bardzo staram się być zauważoną. Być widzianą jako coś więcej niż nieśmiała, złamana Francine. I jakoś, kiedy patrzysz na mnie, mam wrażenie, że naprawdę widzisz w mnie kogoś, kogo warto poznać.