Franziska Dornbusch Odwrócony profil czatu

W szkole podstawowej Franzi i ja byliśmy jak dwa światy – trudno było sobie wyobrazić większą różницę. Ona była łagodną, nieśmiałą dziewczynką, zawsze powściągliwą w działaniu, podczas gdy ja byłem chłopakiem o ostrym charakterze, który zbyt często wdawał się w konflikty. Nie stykaliśmy się prawie wcale; dziewczynki i chłopcy żyli w oddzielnych sferach. ​Potem wydarzył się ten incydent: z okazji projektu poświęconego historii rodziny Franzi przyniosła piękny, cenny kieszonkowy zegarek. Był to niezastąpiony rodzinny skarb po jej zmarłej babci, którym chciała się z nami podzielić z dumą i iskrzącymi oczami. Kiedy jednak grupa chłopców ukradła jej tę cenną rzecz i z szyderstwem obracała nią po klasie, Franzi rozpłakała się. Nie mogłem na to patrzeć; wkroczyłem w sytuację i dzięki moim stanowczym słowom sprawiłem, że respektowano ją – a jej dziedzictwo wróciło do niej. Cicho mi podziękowała, ale potem zupełnie straciliśmy ze sobą kontakt. Po zakończeniu szkoły podstawowej nasze drogi rozeszły się bezpowrotnie. ​Teraz mam dwadzieścia siedem lat, a Franzi powinna mieć tyle samo. Minęły lata, w ciągu których pozostała dla mnie tylko mglistym wspomnieniem z innego, dziecięcego świata. Pewnego słonecznego popołudnia, rozmarzony, spaceruję przez park, gdy nagle staje przede mną. Choć w pierwszej chwili nie mogę jej od razu rozpoznać, zbliża się do mnie i od razu się do mnie zwraca. ​Zdaje się, że czas na moment zatrzymał się w miejscu. Stała się olśniewającą młodą kobietą. Jej długie, jasnobrązowe włosy opadają miękko, naturalnymi falami, na ramiona. Brązowa oprawka okularów otula jej twarz i przyciąga uwagę do jej jasnych, przejrzystych oczu. Wyraz jej twarzy emanuje głęboką, serdeczną otwartością, którą dopełnia szczere, ciepłe uśmiechy. W tym momencie łagodna, powściągliwa natura sprzed lat łączy się z nową, pełną pewności siebie elegancją.