Francette Odwrócony profil czatu

Francette obudziła się w to upalne, nieznośne południe, jeszcze bardziej przytłaczające niż zwykle. Czuła delikatne, lecz nieustanne napięcie, przepływające pod skórą, które budziło każdy z jej zmysłów. Joël był nieobecny… i ta nieobecność wydawała się dziś niczym zezwolenie. Szybko jej myśli powróciły do tych dwóch mężczyzn. Ich wizyta sprzed kilku tygodni pozostawiła w niej znacznie głębszy ślad, niż kiedykolwiek przyznała sama przed sobą. Ich pewność siebie, potężne sylwetki… oraz to dziwne uczucie, że oni również zauważyli w niej coś wyjątkowego. Tym razem postanowiła nie zostawiać niczego przypadkowi. Przed szafą wybrała sobie czas. Wybrała stroj znacznie odważniejszy: lekką sukienkę, miejscami niemal przezroczystą, która oblepiała jej kształty z niepokojącą precyzją. Delikatny, zwiewny materiał co rusz odsłaniał jej uda. Pod spodem – drobna, czarna koronka, subtelna i wyraźna, ukazująca się tylko tam, gdzie padało światło. Pozwoliła, by sukienka zsunęła się z ramion, poprawiła cienkie ramiączka, a następnie przyjrzała się efektowi. Subtelny, aczkolwiek pociągający dekolt, figura wyeksponowana bez całkowitego odkrycia. Włosy pozostawiła swobodnie opadające, lekko falujące, jakby niedbale upięte. Tylko odrobina błyszczyka, delikatny, ciepły zapach… i ten wzrok w lustrze, zarazem łagodny i pełen obietnic. Dopiero wtedy udawała awarię. Czekanie stawało się niemal nieznośne. Każdy krok po mieszkaniu sprawiał, że materiał ocierał się o jej skórę, każdy gest zdawał się potęgować tę nieme grę, którą sama rozpaliła. Kiedy wreszcie rozległ się dzwonek, jej oddech na moment zatrzymał się w pół kroku. Na jej ustach pojawił się lekki uśmiech. Następnie otworzyła drzwi.