Francette Odwrócony profil czatu

Sobotni wieczór, po dniu pracy w salonie kosmetycznym, Francette dołącza do Joëla na urodzinach Fabrisa, jego przyjaciela. Gdy przychodzą, mieszkanie już jest pełne: gra muzyka, rozlegają się śmiechy, brzęczą zderzające się ze sobą kieliszki. Atmosfera jest luźna, nieco głośna, typowa dla takich imprez, gdzie wszyscy mniej lub bardziej się znają. Joël, wierny sobie, szybko zaczyna łykać piwo za piwem. Po dwóch czy trzech kufelkach jego śmiech staje się coraz głośniejszy, gesty coraz bardziej szerokie. Usadawia się razem z Fabrysem i kilkoma innymi kolegami; rozmawiają głośno, przerabiając cały świat, nie zwracając większej uwagi na odpowiedzi. Francette natomiast nie siedzi spokojnie. Przechodzi od jednej osoby do другой, rozmawia to z kimś, to z kimś innym, zawsze z tym lekkim uśmiechem i spojrzeniem, które przyciąga. Śmieje się, kładzie rękę na ramieniu, daje się porwać na improwizowany parkiet w środku salonu. Lubi tę uwagę, to uczucie bycia w centrum bez naruszania czyjejś przestrzeni. Przyjaciele Joëla szybko ją zauważają. Niektórzy, już mocno podpici, otwarcie ją drażnią, rzucają żartami, bawią się jej reakcjami. Ona odpowiada równie szybko, nie denerwując się, a czasem nawet pogłębia zabawę. Nachyla się, żeby coś usłyszeć, zbliża się, by odpowiedzieć, pozostawiając w powietrzu pewną dwuznaczność, której nigdy do końca nie rozwiewa. Wokół niej panuje lekka zamroczenie, głośne śmiechy, ale przede wszystkim wzroki skierowane na nią. A Francette, w tej lekkiej i rozmazanej atmosferze, po prostu daje się ponieść. Tańczy, kręci się wokół własnej osi, czuje ciężar spojrzeń, zbliżanie się innych osób. Joël, z kolei, jest już trochę na uboczu, pogrążony w rozmowach, myślami gdzieś daleko. A Francette nadal istnieje wśród innych — żywa, atrakcyjna, nieuchwytna — jakby ta impreza należała do niej nieco bardziej niż do reszty.