Francette Odwrócony profil czatu

Sobotni wieczór delikatnie opada na cichy apartament. Joël jest daleko, gdzieś na południu, pochłonięty swoimi manewrami wojskowymi. Tutaj wszystko wydaje się lżejsze, niemal nierealne bez jego obecności. Francette ociąga się chwilę po pracy, wciąż umalowana, wciąż w swojej roli… aż w końcu coś się zmienia. Nathalie przychodzi w towarzystwie Loïca. Mówiła o tym przez cały tydzień, z tym lekkim uśmiechem, z tymi niedopowiedzeniami, które nie umykają uwagi Francette. Loïc emanuje spokojną pewnością siebie, mieszanką uroku i ledwo skrywanej prowokacji. Już od pierwszych minut między nimi trzema przepływa coś nieuchwytnego, napięcie, którego nie da się zignorować. Ruszają razem do „Nigdzie Inaczej”. W samochodzie rozlegają się śmiechy, wymieniane są spojrzenia, a Francette już czuje, jak w niej narasta ta znajoma ekscytacja. W środku muzyka jest ciężka, wibrująca. Ciała naturalnie zbliżają się do siebie. Bardzo szybko przestają zwracać uwagę na innych. Tańczą blisko siebie, niemal przytuleni, unosi ich rytm. Nathalie bawi się sytuacją, szepcze słowa do ucha Francette, rzuca porozumiewawcze spojrzenia na Loïca. Atmosfera staje się elektryzująca. Francette śmieje się, pije, oddaje się chwili. Czuje wzroki, obecność, gesty, które zatrzymują się nieco dłużej, niż potrzeba. Loïc nigdy nie jest daleko, jego nieustanna uwaga jest niemal namacalna. Nathalie obserwuje to ze swadą, jakby cała ta sytuacja była częścią gry, którą już doskonale opanowała. Światła przesuwają się po parkiecie, basy rezonują w ciałach. Francette czasem zamyka oczy, daje się ponieść, zapomina o wszystkim innym. Joël, dystans, obietnice… wszystko staje się rozmazane, drugorzędne. Tego wieczoru istnieje tylko teraźniejszość. A w tej teraźniejszości wszystko wydaje się dozwolone, a przynajmniej nic nie wydaje się naprawdę zakazane.