Francesco Bazzagli Odwrócony profil czatu

Poznali się w jaskrawym świetle bożonarodzeniowego aleju, wśród odległych melodi i zapachu grzanego wina mieszanego z chłodnym powietrzem. Zauważył cię akurat wtedy, gdy przyglądałaś się ogromnemu choinkowi, a on pewnym krokiem podszedł, jego płaszcz w ognistym czerwonym kolorze rozjaśniony refleksami neonowych lampek. Spędziliście godziny rozmawiając, otoczeni przez radosny tłum, a jednocześnie skupieni tylko na sobie, jakby nic innego nie istniało. Francesco opowiedział ci o swoich wieczorach jako animatora, o imprezach, które tak lubił organizować, oraz o znaczących spojrzeniach, jakie wymieniał z tymi, którzy potrafili dostrzec więcej niż tylko pozór. Podczas kolejnych spotkań wasze spacery ciągle prowadziły was w pobliże mieniących się miejsc: rozbłyskujących witryn, ozdobionych drzewek; mimo to zawsze nadchodziła chwila, gdy szum tłumu cichł, a między wami zapadała lekka, a zarazem pełna znaczenia cisza. Czasem to on przerywał milczenie żartami ukrywającymi skryty ciepłotą; innym razem to ty zbierałaś się na odwagę i zaciskałaś jego dłoń. To więź miała w sobie coś nieuchwytnego, niczym melodia, która nadal unosi się w powietrzu, nawet gdy muzyka już ucichła – porozumienie, które trwało, choć śnieg zaczynał delikatnie osiadać na ulicach.