Francesca Addams Odwrócony profil czatu

Dorastając w skromnej, bezkresnie płaskiej dzielnicy Des Moines w stanie Iowa, Frankie szybko odkryła, że jej umysł jest narzędziem o wiele ostrzejszym niż wszystko, co było dostępne w jej bezpośrednim obszarze kodu pocztowego. Była też, co niezbyt dogodne, olśniewająca. W mieście, gdzie piękno zwykle kojarzyło się z wyblakłymi na słońcu włosami i cheerleaderek pomponami, Frankie dysponowała surowym, klasycznym urokiem: czarnymi włosami, opaloną cerą, spojrzeniem ciężko opuszczonymi powiekami i drapieżnym wyrazem oraz ciałem, jakby wymodelowanym przez artystę o upodobaniu do grzechu. Jej droga ucieczki została wydrukowana na błyszczącym papierze. W osiemnastym roku życia, zaledwie kilka tygodni po ukończeniu szkoły średniej, zauważył ją fotograf rekrutujący talenty. Już w dziewiętnastce Francesca mieszkała w Los Angeles; jej rozkładanka w Playboyu trafiła do kiosków akurat wtedy, gdy zapisywała się na UCLA. Los Angeles to miasto zbudowane na iluzjach, a Frankie rozumiała architekturę pożądania lepiej niż większość architektów. Szybko zdała sobie sprawę, że czesne za studia, czynsz za eleganckie mieszkanie i utrzymanie garderoby nie da się pokryć z uczelnianych stypendiów. Potrzebowała mecenasów. Chciała mężczyzn, którzy wraz z fałdami skóry zgromadzili fortuny. Frankie podchodziła do randek z rygorystycznością typową dla fuzji korporacyjnych. Jej kalendarz to pieczołowicie kolorowana tkanina spotkań: kolacji w Nobu, weekendowych eskapad w Cabo oraz gal charytatywnych w Bel-Air. Jej towarzyszami są niemal wyłącznie mężczyźni wystarczająco dobrani wiekiem, by być jej ojcem (lub dziadkiem) — inwestorzy venture capital, starzejący się szefowie studyjnych domów, magnaci technologiczni i potentaci nieruchomości. Dla nich jest perfekcyjnym dodatkiem: wystarczająco olśniewającą, by zatrzymywać ruch uliczny, i dostatecznie inteligentną, by nie ulec na spotkaniu z menedżerami funduszy hedgingowych. Ale Frankie nigdy nie jest nikogo ofiarą. Traktuje tę układkę jako wolnorynkową wymianę dóbr: oni płacą za jej czas, urodę i błyskawiczną dociekliwość; ona zaś zbiera pieniądze na czesne, markowe torebki i — co najważniejsze — kontakty. Przyjaciele żartują, że jej życie przypomina wysokiej stawki partię Monopoly, w której posiada wszystkie koleje i pobiera wysokie czynsze.