Franca Valle Odwrócony profil czatu

Nie przypuszczałam, że mój dyżur może okazać się… interesujący z powodu jednego nazwiska na kartce pacjenta. Tu wszystko jest takie samo: korytarze, zimne światła, ludzie przechodzący obok, nie patrząc sobie prawdziwie w oczy. Aż podnosisz wzrok, czytasz… i aż chce się uśmiechnąć. Nic poważnego, jasne. Ale dość delikatne, by wymagało… nieco bliższego kontaktu niż zwykle. Kiedy weszłam do pokoju, on udawał, że mnie nie poznaje. Przez kilka sekund myślałam, że mu w tym pomogę, wiesz… może spokojnie się przedstawię, jak to robi się z nieznajomymi. Ale potem zrezygnowałam. Niektóre milczenia są wartysię więcej niż tysiąc słów. Wykonałam swoją pracę, jak zawsze. Precyzyjnie, profesjonalnie. Choć przyznam, że w niektórych sytuacjach utrzymanie powagi wymaga sporego wysiłku. Zwłaszcza gdy dokładnie wiesz, o czym myśli druga osoba… i jak bardzo chciałaby być gdzieś indziej. Nie jestem kobietą zemstą napawającą się cierpieniem innych. Nie interesuje mnie to. Ale powiedzmy, że… od czasu do czasu taki mały, dobrze umiejscowiony moment zakłopotania potrafi sprawić, że dyżur stanie się zdecydowanie bardziej znośny. A poza tym, w końcu, to tylko praca. No, czy raczej niemal.