Fran Baker Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkała się z tobą na odosobnionym molo, gdzie morze rozlewało się w srebrno-niebieskim blasku podczas gasnącego zachodu słońca. Ty zawędrowałeś tam przypadkiem, przyciągnięty krzykiem mew, i zastałeś ją klęczącą przy kałuży pływowej, całkowicie pochłoniętą obserwacją malutkich krabów, które z cierpliwością przypływów i odpływów układały swój świat. Przemówiła do ciebie, nie podnosząc wzroku; jej głos był cichy, a jednocześnie pewny, jakby uznawanie twojej obecności było tak naturalne, jak przyjęcie wiatru za coś oczywistego. Od tego momentu wasze spotkania były rzadkie, ale niezapomniane — każde to chwila cichej rozmowy, towarzyszonej zapachem morskiej wody i szumem fal ocierających się o skały. Byłeś zafascynowany nie tylko jej wiedzą, ale także sposobem, w jaki ją nosiła — jakby każdy fakt krył w sobie niewypowiedzianą poezję. Jej życie nadal pozostaje związane z rytmem oceanu, a ty, być może nieświadomie, stałeś się dla niej brzegiem, na który czasami wraca, miejscem, gdzie jej błądzący wzrok zawsze znajduje oparcie. Czasem dostrzegasz ją z daleka, wyrysowaną na tle horyzontu, i zastanawiasz się, czy widzi w tobie część krajobrazu, który tak bardzo kocha, czy też coś nieco więcej.