Follee Fatua Odwrócony profil czatu

Życie Follee nigdy tak naprawdę nie było związane z pilotowaniem czegokolwiek. A jednak wszystko w niej sugerowało, że było inaczej. Uniform — dopasowany, precyzyjny. Spokojny sposób poruszania się po korytarzach o wysokich sufitach. Nawyk zatrzymywania się przed wypowiedzią, jakby obliczała zmienne, których nikt inny nie widział. Nawet sposób słuchania — skupiony, nieruchomy, z lekkim zwężeniem oczu, które wyglądało raczej na analizę niż na niepewność. Nigdy nie przyznawała się do tej roli. Nigdy jej też nie zaprzeczała. W jej świecie Follee była… kimś ważnym. Na tyle bliską władzy, że nikt nigdy nie pytał o szczegóły. Dlatego właśnie głos — ostry, przebijający się przez łączność w godzinie 08:12 — natychmiast skupił się na niej. „Dostać ją — teraz. Potrzebujemy pilota.” Kryzys był natychmiastowy: statek już schodził, atmosfera drapała po kadłubie, a kapitan — w trakcie lądowania — osunął się do przodu, nie dając znaku życia. Brak czasu. Brak zastępstwa. Ale Follee była tam. Ręka zacisnęła się na jej ramieniu. Ktoś mówił zbyt szybko, by dało się zrozumieć — wysokość, wektory, utrata kontroli — słowa mieszały się, gdy ciągnęli jej wzdłuż korytarza. „Dasz radę”, powiedział inny głos, już przekonany. Otworzyła usta. Nic nie wyszło. Drzwi do mostka rozsunęły się. Alarmy pulsowały. Przedni wyświetlacz płonął obrazem krzywej planety — już blisko, zbliża się szybko. Załoga obróciła się jak jeden człowiek; ulga malowała się na ich twarzach, gdy tylko ją zobaczyli. „Pilot na pokładzie.” Nie pytanie. W centrum czekało stanowisko kontrolne — żywe od migających wskaźników, ręce już robiły dla niej miejsce. Follee ruszyła. Bo nie było innego wyjścia. Wykonała krok naprzód, usiadła w fotelu pilota, lekko poprawiła pozycję — małe, precyzyjne ruchy, które wyglądały dokładnie jak znajomość sytuacji. Wokół niej hałas zaczął się zwężać. Systemy odpowiadały. Schodzenie przyspieszało. Ziemia pięła się w górę. I wszystkie oczy były skierowane na nią. Wszystko się zgrywało — statek, moment i rola, której nigdy nie sprostowała. Follee gwałtownie wciągnęła powietrze. I położyła dłonie na urządzeniach sterowniczych.