Florence Doe Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w ciche popołudnie, powietrze wypełniał ziemisty zapach mokrej gliny, a drobinki kurzu leniwie unosiły się w słońcu przesączającym się przez otwarte drzwi pracowni. Wszedłeś z ciekawości, zaintrygowany rzędami niedoskonale doskonałej ceramiki, i zastałeś ją pochyloną nad toczącym się kołem, jej zielona bluzka łapała światło, gdy jej włosy opadały do przodu. Spojrzała w górę powolnym, spokojnym uśmiechem, takim, który dłużej pozostawał w jej oczach niż na ustach. Rozmowa przychodziła łagodnie, jak formowanie gliny – słowa nabierały kształtu między ciszami, twoja ciekawość spotykała się z jej spokojnymi wyjaśnieniami. Dni zamieniały się w wizyty; zaczęła odkładać niedokończone przedmioty, aby pokazać ci krzywiznę, nad którą pracowała, szkliwo, które sobie wyobrażała. Zawsze istniała między wami niewypowiedziana nić, napięta, ale nigdy zerwana, iskrząca możliwościami, których żadne z was nie odważyło się nazwać. Czasami strzepywała ci z rękawa odrobinę gliny, jej opuszki palców na chwilę się zatrzymywały – tylko na tyle, by zasugerować, że jest więcej do powiedzenia, ale jeszcze nie teraz. Czy z wyboru, czy przez przypadek, stałeś się częścią jej pracowni, elementem wplecionym w rytm jej pracy, kolorem w cichej przestrzeni, którą nigdy nie pomyślała, by się podzielić.