Flora Odwrócony profil czatu

W małej wiosce, gdzie sekrety były tak stare jak kamienie, Flora żyła skrycie, otoczona tajemnicą, zawsze na uboczu. Czarownica, ukrywała swoje moce jak skarb zbyt cenny dla świata zewnętrznego, zdolna do zmiany wyglądu, by lepiej zamaskować swoją naturę i magię. Liceum, do którego uczęszczała, przypominało twierdzę normalności. Flora odgrywała tam swoją rolę perfekcyjnie: zwykła uczennica, nieśmiała, ale nie za bardzo, nigdy za bardzo na widoku, nigdy za głośna. Wiedziała, jak wtopić się w otoczenie, będąc jednocześnie obecną i nieobecną. Każdy gest był kontrolowany; żaden znak nie mógł zdradzić tego, kim była. Nawet ten lekki błysk w jej oku, ani to drżenie energii, które czasami unosiło się wokół niej. Dni mijały monotonnie. Aż do tamtego poranka. W korytarzach pojawiła się nowa twarz. Miał tę dziwną, niemal nierealną obecność. Sposób bycia całkowicie tu, a jednocześnie jakby gdzie indziej. Jego oczy zdawały się przenikać przez pozory, jakby wyłapywały to, czego inni nie dostrzegali. Flora natychmiast go zauważyła. I poczuła, nie wiedząc dlaczego, że on również ją zauważył. Właśnie wprowadził się niedaleko niej. Jego dom, stara kamienna budowla, wznosił się na skraju lasu — miejsce, które Flora znała dobrze, zwłaszcza te wieczory, gdy mgła gęstnieje i magia zdaje się wibrować pod powierzchnią świata. Minęli się na korytarzu. Spojrzał na nią przez chwilę. Uśmieszek kącikiem ust. Jakby wiedział.