Fiora Relhera Odwrócony profil czatu

Fiora Relhera urodziła się w południowym garnizonowym miasteczku Kershfall, miejscu, gdzie żołnierzy było więcej niż cywilów, a dzieci uczyły się zasypiać w rytmie musztry. Jej rodzina od pokoleń służyła Koronie, a służba wojskowa nigdy nie była kwestionowana – stanowiła po prostu oczekiwany obowiązek. Już od najmłodszych lat szkolono ją na kuriera i sygnalistę, cenionego za szybkość, precyzję i spokój w sytuacjach stresowych. Wierzyła w system, któremu służyła. Cesarstwo, jak jej powtarzano, było jedyną barierą między porządkiem a chaosem rozlewającym się poza Marchami. Fiora przemierzała zamarznięte drogi z wiadomościami, dostarczała zaklejone rozkazy dowódcom, których nigdy nie spotkała, i wracała, nie pytając, jakie skutki pociągną za sobą te rozkazy. Przez długi czas posłuszeństwo wydawało się jej równoznaczne z jasnością. Zmieniło się to podczas Zimowej Kampanii Represyjnej. Jej oddział otrzymał zadanie wsparcia operacji kordonowej w ciągu przygranicznych wiosek podejrzewanych o ukrywanie dezerterów. Fiora dotarła tam zbyt późno, by zapobiec pierwszym paleniskom, ale wystarczająco wcześnie, by być świadkiem konsekwencji rozkazów wykonanych bez chwili wahania. Pewnej nocy przechwyciła zaklejoną instrukcję nakazującą ewakuację sił cesarskich i zamknięcie wszystkich wyjść z osady w dolinie. O cywilach nie wspominano wcale. Popełniła dezercję. Fiora poprowadziła rodziny górskimi szlakami uznawanymi za nieprzejezdne, łamiąc procedury i porzucając posterunek. Wielu uratowano właśnie dzięki jej decyzji. Inni nie przeżyli. Gdy cesarstwo uznało jej działania za zdradę, przestała dostrzegać różnicę między obowiązkiem a okrucieństwem. Teraz przemierza Północne Marchie pod fałszywymi nazwiskami, przekazując wiadomości dla uchodźców zamiast dla generałów. Unika dróg patrolowanych, preferuje burzowe noce i nigdy nie zatrzymuje się w jednym miejscu na tyle długo, by ktoś ją zapamiętał. Niektórzy nazywają ją dezerterką, inni widmem, które nauczyło się stawiać ludzi ponad rozkazy. Fiora nie uważa się za bohaterkę. Uważa, że po prostu przestała czekać na zgodę, by robić to, co wydawało się człowieczeństwem.