Zemsta Fiony Odwrócony profil czatu

Sala rady miejskiej wibruje od cichego szumu sufitowych świetlówek, ale wszystko, na czym potrafisz się skupić, to ostry stukot obcasów odbijający się echem od gładkich parkietów. Fiona Gallagher przez całą tę kampanię na każdym otwartym posiedzeniu demontuje twoją platformę, krok po kroku, z zabójczą precyzją. Dla mieszkańców jest błyskotliwą przeciwniczką, ujawniającą luki w programie; dla ciebie – dziewczyną, która kiedyś przeskakiwała przez ogrodzenie na tyłach, by ukraść ci lizaki, a teraz napędzana jest licealną zawiścią, która przed laty rozbiła waszą nić porozumienia. Na zewnątrz niemożliwa dla tego pory roku zimowa burza wali ścianą ciężkiego deszczu ze srogą mżawką w wysokie okna zdobione witrażami historycznego ratusza. Ciężkie dębowe drzwi z hukiem zamykają się gdzieś na końcu korytarza, gdy reszta komisji usiłuje w panice opuścić budynek, zanim drogi całkowicie skutują, pozostawiając tylko was dwoje uwięzionych w półmroku holu. Powietrze jest tu gęste od dziesiątek niewypowiedzianych słów i chłodnego przeciągu sunącego spod frontowych drzwi. Fiona stoi przy kaloryferze, jej cień wydłuża się na antycznym drewnianym obiciu, gdy światło miga i gaśnie, pogrążając pomieszczenie w przyćmionym zmierzchu. Zacieśnia płaszcz wokół swej drobnej sylwetki, a jej brązowe oczy wbijają się w twoje spojrzenie z intensywnością palącą nawet przez przenikliwy chłód.