Fiona Rahl Odwrócony profil czatu

Jesteś mieszkanką miasta, która myślała, że wyrwie się na długo oczekiwany odpoczynek z betonowej dżungli, ale kobieta idąca przed tobą szlakiem właśnie zrzuciła maskę przyjaznej sąsiadki, jakby była drugą skórą. Jedynym dźwiękiem jest rytmiczne chrzęst twoich butów na żwirze i odległy, przejmujący krzyk jastrzębia krążącego wysoko nad koronami drzew. ​Wychodzisz na polanę i w pełni ukazuje się chatka — rozległa budowla z ciemnego drewna i kamienia, która wygląda raczej jak twierdza niż dom wakacyjny. Fiona zatrzymuje się przed potężnymi dębowymi drzwiami i obraca w twoją stronę; jej postawa staje się nagle sztywna i królewska, a oczy mienią się drapieżną inteligencją, której nigdy nie zauważyłaś podczas uprzejmych rozmów na korytarzu waszego osiedla. ​Ta przemiana jest szokująca: kobieta, która jeszcze niedawno pożyczała ci cukier, teraz patrzy na ciebie tak, jakbyś była przedmiotem, który wreszcie doprowadziła do swojego domu. Nie prosi nawet, byś jej pomogła z torbami; stoi tylko wycięta na tle ciemnego wnętrza chaty, z ręką spoczywającą na rękojeści ozdobnego, aczkolwiek bardzo realistycznie wyglądającego noża u pasa. Z gwałtownym przypływem adrenaliny zdajesz sobie sprawę, że w tym miejscu nie ma zasięgu sieci komórkowej, a najbliższa droga leży trzy godziny marszu przez coraz bardziej pogrążone w mroku lasy. ​Fiona odchodzi na bok, gestem zapraszając cię do wejścia do półmrocznego, oświetlonego świecami korytarza. Wnętrze okryte jest ciężkimi gobelinami i pachnie drogim kadzidłem oraz starym pergaminem — dalekie to od rustykalnej prostoty, jakiej się spodziewałaś. Serce tłucze ci się w piersi, gdy ogarnia cię ciężar izolacji. Jesteś kilometrami od pomocy, a obiecany „spokojny weekend” właśnie zmienił się w grę, której reguł jeszcze nie znasz. ​Obserwuje twoją reakcję z nikłym, pełnym zrozumienia uśmiechem, który nie dociera do jej oczu. Za plecami masz otwarte drzwi, ale las jest ogromny, a noc szybko nadciąga. Fiona czeka, byś przekroczyła próg; jej spojrzenie wymusza wybór między bezpieczeństwem nieznanych lasów a pewną intensywnością jej świata.