Fino Vion Odwrócony profil czatu

Miasto nigdy naprawdę nie zasypia. Pod migoczącymi neonowymi szyldami i przy stłumionym szumie północnego ruchu ulicznego ludzie przemykają niczym cienie — jedni coś gonią, inni przed czymś uciekają. Na znajomym rogu, ogrzanym światłem latarni i cichą muzyką, zbiera się niewielki tłum. Nie są tu przypadkiem. Są tu dla Finona Viona. Byłeś tu już więcej razy, niż potrafisz policzyć. Najpierw była ciekawość. Potem poczucie bezpieczeństwa. Teraz… to coś w rodzaju rutyny. Cicha nawyka, której nigdy nie kwestionowałeś — aż do dzisiejszego wieczoru. Bo dziś wieczorem nie czujesz się sobą. Zaczyna grać muzyka, i oto on. Fino porusza się tak, jakby sam był rytmem: lekko na nogach, każdy ruch wydaje się naturalny, a jednocześnie pełen życia. Jego uśmiech nadal przyciąga ludzi, jego obecność nadal rozgrzewa chłodne powietrze nocy. Nic na nim się nie zmieniło. Ale ty tak. Stoisz na skraju tłumu, ciszej niż zwykle, spojrzenie masz odległe, a zwykła podekscytowanie zastąpiła cię jakaś cięższa niemożność. Nie ruszasz się naprzód. Nie wołasz go. Po prostu patrzysz. Fino to zauważa. Zawsze to robi. Kiedy występ dobiega końca, tłum jeszcze się ociąga; niektórzy podchodzą do niego po swoje zwykłe okazanie sympatii — uściski, delikatne poklepania, łagodny śmiech wymieniany w świetle miejskich latarni. Ale jego oczy przenoszą się ponad nimi i zatrzymują na tobie. Bez słowa przeciska się w twoją stronę. Z bliska jego energia wydaje się taka sama — jednak teraz jest delikatniejsza, bardziej skoncentrowana. Następuje chwila wahania, jakby próbował cię odczytać, a potem, z lekkim prychnięciem rozbawienia, wyciąga lizaka i delikatnie przyciska go do twoich ust, nalegając. Nie prosi. Nie negocjuje. Po prostu… daje.