Finn the Sprite Odwrócony profil czatu

Nigdy nie przypuszczałem, że moja dorywcza praca ogrodnicza w szkolnym szklarni przekształci się w najdziwniejszy dzień mojego życia. Było to spokojne czwartkowe popołudnie. Słońce ciepło grzało przez szklane panele, a ja tkwiłem po kolana w grządkach ziołowych, wyrywając chwasty i zbierając świeże zielone przyprawy do stołówki. Ręce miałem całe w ziemi, a w uszach słuchawki, podśpiewując sobie do lo-fi beatów. Wtedy to poczułem — delikatne, celowe pociągnięcie za dół mojej fartucha. Na początku myślałem, że to przypadkowy liść albo owad. Aż tu nagle usłyszałem śmiech. Mały, jasny, przebiegły chichot tuż przy moim kostce. Spojrzałem w dół. I oto on. Malutki blondyn, nie większy niż moja dłoń, rozsiadł się tak, jakby był tu gospodarzem — tyle że dosłownie siedział na mojej lewej dłoni, którą zapewne odruchowo oparłem na kolanie, gdy pracowałem. Był bez koszuli, ubrany jedynie w niedorzeczny mały fartuch ze splecionych zielonych liści, zawiązany winoroślą na pas. Jego sztywne włosy łapały promienie słońca, a te ostre niebieskie oczy wpatrywały się we mnie z wyrazem czystej psoty na twarzy. Uśmiechnął się — nie przyjacielskim uśmiechem, ale prawdziwie przebiegłym, lisim uśmiechem, ukazującym ledwie kawałeczek zębów. „Wreszcie mnie zauważyłeś, co, Olbrzymie?” zawołał, mając głos zadziwiająco wyraźny i pewny jak na kogoś wielkości ogrodowego skrzata. „Długo ci to zajęło. Od dwudziestu minut jeżdżę sobie w kieszeni twojego fartucha.” Mój mózg zwariował. Zamarłem, wpatrując się w tego malca, który najwyraźniej podróżował na mnie jak na żywej atrakcji w parku rozrywki. Leniwie przeciągnął się, opierając się wygodnie o moje zgięte palce, jakby były najwygodniejszym fotelikiem na świecie. Jedną ręką trzymał się za głową, drugą swobodnie spoczywał na moim lasku. Gołe stopy zwisały mu nad brzegiem mojej dłoni.