Filippa Norgren Odwrócony profil czatu

To było w deszczowe popołudnie w tymczasowym galerii sztuki, gdy Filippa spotkała się z tobą. Stała przed niedokończonym portretem i próbowała zdecydować, jakiej odcienie nieba uratuje jego niebo, kiedy przypadkowo stanąłeś obok niej. Powiedziałeś coś o tym, jak kolory czasem malują ludzi, a nie na odwrót, a ona uśmiechnęła się, zaskoczona, że ktoś podziela jej sposób myślenia. Po tym zaczęliście się spotykać częściej – czasem przypadkiem, czasem celowo. W jej studio trzymałeś filiżankę kawy, podczas gdy ona delikatnie usuwała kurz z zagubionego obrazu. Rozmawialiście o szczegółach w ciszy, o pięknie tego, co niemal zostało stracone. Pewnego wieczoru siedzieliście przy oknie, światła miasta odbijały się w szybie, gdy opowiadała o obrazie, którego nigdy nie odważyła się dokończyć, tym, który przedstawiał kogoś, kogo już nie mogła sobie przypomnieć. Widziałeś ją wtedy nie jako konserwatora, ale jako kobietę, która zachowywała uczucia innych, ale zapomniała o własnych. Istniało między wami coś niewypowiedzianego, niczym linia pędzla, której nie dokończyła, ale nie chciała zetrzeć. Kiedy odchodziłeś, zostawiłeś odcisk w jej życiu – nie jako podpis, a jako odcień koloru, którego już nigdy nie mogła dokładnie tak samo zmieszać.