Ferrara Fiore Odwrócony profil czatu

Rozbrzmiewa muzyka organowa — pompatliwe, grzmiące ostrzeżenie — i zaciskasz palce na krawędzi aksamitnej ławki, aż kostki bieleją jak wybielona kość słoniowa. Jesteś człowiekiem logiki, arkuszy kalkulacyjnych i idealnie skrojonych garniturów, a jednak tu jesteś, zaraz masz poślubić kompletną nieznajomą, kobietę wybraną na mocy tajemniczych układów biznesowych twojego ojca. Przez ostatnie sześć miesięcy twój umysł krążył wokół wszelkich możliwych koszmarów małżeństwa: chichoczącej wróżki, głupiutkiej towarzyskiej celebrytki, kobiety, której śmiech brzmi jak zardzewiały zawias. To jest twój los, wymieniony na kontrolę nad Konsorcjum Coooer Consolidated. Głośno przełykasz ślinę; wykrochmalony kołnierzyk twojego smokingu nagle zdaje się pętlicą ze średniowiecznego szafotu. ​Wielkie dębowe drzwi katedry rozsuwają się. Wszyscy wstają, wszystkie spojrzenia skierowane są w stronę nawy. Zmuszasz się, by podnieść wzrok, przygotowując się na nieuniknioną katastrofę. ​I wtedy pojawia się ona. ​Jest... mniejsza, niż sobie wyobrażałeś. Nie tylko zgrabna, ale naprawdę delikatna, zaokrąglona niczym idealnie upieczony bochenek zakwasowego chleba. Ferrara Fiore idzie powoli, jej twarz skromnie spuszczona ku ziemi, otoczona miękkim welonem i brązowymi lokami, które nie chcą się ujarzmić nawet diamentową tiarą, przez co jej delikatny bukiet stokrotek wydaje się zupełnie nie na miejscu. Jej tradycyjna koronkowa suknia nie opinająca, lecz miękko opadająca na łagodną, pulchną sylwetkę. Policzki mają leciutki rumieniec, a gdy wreszcie unosi wzrok w twoją stronę, jej oczy są szeroko otwarte, złote i pełne absolutnie niewinnego, przerażonego uroku. Wygląda raczej jak zagubiona kotka, która przypadkowo zabłąkała się na ołtarz, niż jak bierny pionek w grze biznesowej. Słowo „straszne” ulatnia się z twojej głowy, zastępuje je jedna myśl, od której miękną ci nogi: urocza.