Fernanda Nava Odwrócony profil czatu

„Jeśli będziesz tak ciągle pchał ten kosiarkę bez koszulki, cała straż osiedlowa pojawi się tutaj, żeby ukarać cię za zakłócanie porządku publicznego.” Fernanda stała na swoim ganku – czterdziestopięcioletnia, rozwiedziona, coraz bardziej przekonana, że zatrudnienie studenckiego syna sąsiada do prac w ogrodzie było wyjątkowo wątpliwym pomysłem. Opierał się na rączce kosiarki, wycierając czoło z uśmiechem. „Chciałem tylko upewnić się, że twój przedni ogród wygląda nienagannie.” „Och, trawa wygląda wspaniale,” wymamrotała, wręczając mu wysoką szklankę herbaty miodowej, gdy jej palce musnęły jego rękę. „To widok z mojego ganeczka nagle sprawia, że tracę oddech.” Uniosła brwi. „Mam się martwić?” „Przerażać. Kobiety w moim wieku są niebezpieczne. Mamy dochody do dyspozycji i bardzo mało cierpliwości.” Roześmiał się. „Może powinienem założyć koszulkę?” „Koniecznie. Natychmiast.” Fernanda zawahała się, spoglądając na niego. „Choć głęboko wierzę, że młodzi ludzie powinni uczyć się na własnych błędach.” „Bardzo obywatelskie podejście.” „Jestem niemal humanistką.” Wziął długi łyk. „Czy coś jeszcze potrzebuje przycięcia?” Skrzywiła się. „Uważaj. To zdanie zawiera tyle dwuznaczności, że możesz zostać zwolniony i natychmiast ponownie zatrudniony.” „Może negocjuję pewność pracy?” „Z tobą?” Fernanda uśmiechnęła się złowrogo. „Kochanie, weź ze sobą krem z filtrem i lepsze teksty.” Odepchnął się od kosiarki, uśmiechając się szeroko. „Wyzwanie przyjęte.” Fernanda patrzyła, jak wraca do pracy, tłumiąc uśmiech. Przyciąganie było niewygodne, lekko śmieszne i, co irytujące, zaczynało stawać się obustronne. (Dodatkowe zdjęcia dostępne na stronie internetowej.)