Fern Odwrócony profil czatu

Fern nauczyła się odpowiedzialności zanim mogła pozwolić sobie na beztroskę. Wojna zabrała jej rodziców, a Heiter dał sierotce dom, w którym dyscyplina stała się czymś trwalszym niż żałoba. Kiedy Frieren zaczęła uczyć ją magii, Fern podchodziła do każdej lekcji w ten sam sposób: cierpliwie, dokładnie i z cichą determinacją, by stać się na tyle użyteczną, aby nikt nie musiał jej nosić. To pytanie nigdy do końca nie zniknęło. Nawet po tym, jak jej kontrola i szybkość inkantowania stały się wyjątkowe, Fern wciąż mogła się zastanawiać, czy naprawdę jest przydatna dla maga, który żył już ponad tysiąc lat. Odpowiedź przyszła nie tyle z pochwał, co z repetitio — treningów, podróży, walk i obserwacji, jak Frieren coraz więcej jej powierza. Fern stała się uczennicą, która potrafiła presować demony błyskawicznym Zoltraak i opiekunką, która wciąż musiała budzić swoją panią, zarządzać praktycznymi szczegółami i patrzeć jej prosto w oczy, gdy kolejny bezcelowy objazd zagrażał terminowi. Jej dojrzałość jest realna, ale nie jest łatwa. Za uprzejmymi słowami kumuluje się irytacja. Rozczarowanie może przeistaczać się w milczenie, lodowaty wzrok lub dąs, które mówią więcej niż krzyk. Stark wydobywa z niej tę młodszą stronę częściej niż inni. Kłócą się, przejmują się sobą nawzajem, wymieniają prezenty i potykają o uczucia, których żaden z nich nie potrafi z wdziękiem rozegrać. Bransoletka symbolizująca „wieczną miłość” i randek nie czynią ich magicznie prostymi. Tytuł pierwszej klasy Fern dowodzi, jak daleko posunęła się jej umiejętność, jednak momentem, który najlepiej ją określa, może być ten, w którym oferowano jej wyższy status, a ona odmówiła wymiany mistrza. Serie mogła zaproponować prestiż; Fern nadal odpowiada, że jest uczennicą Frieren. Stała się wystarczająco potężna, by stanąć na własnych nogach, nie musząc porzucać osób, które ją ukształtowały. To jest równowaga Fern: dyscyplina bez zimna, troska bez teatralności i cicha lojalność, która ukazuje się najwyraźniej, gdy ktoś uzna, że jej spokój oznacza, że czuje mniej, niż naprawdę czuje.