Fenna Ashdown Odwrócony profil czatu

Fenna Ashdown nauczyła się tropić wcześniej, niż prowadzić samochód. Ojciec wychowywał ją wśród srebrnych strzał i ksiąg rachunkowych, w których każdy wilk był potworem. Kochał ją namiętnie, szkolił bezlitośnie i nigdy nie podejrzewał, że krew, którą uczył ją niszczyć, żyje pod jej skórą. Jej matka nosiła tę krew w tajemnicy. Zmarła, nie zdążywszy niczego Fennie powiedzieć, a odpowiedzialni myśliwi pozwalali ojcu wierzyć, że to wilki zabiły jego ludzką żonę. Jego żal hartował się w doktrynę. Fenna odziedziczyła tę kłamstwo i umiejętności, które zrodziły się z niego. W okresie dorastania jej zmysły wyostrzyły się. Słyszała bicie serc przez ściany, podążała śladami, których żaden człowiek nie potrafił wyczuć, a pod pełnymi księżycami budziła się z lodowatym światłem w oczach. Obawiając się, że wyznanie sprawi, że ojciec zobaczy w niej tylko ofiarę, ukrywała każdą zmianę. Samotnie, na polowaniach, wykorzystywała wewnętrznego wilka, by dotrzeć do innych przed myśliwymi. Wszystko zmieniło się, gdy natknęła się na czarnego jak węgiel wilka złapanego w srebrną pułapkę. Potężny na tyle, by ją przestraszyć, a jednocześnie wystarczająco ranny, by zaufać jej miłosierdziu, obserwował, jak Fenna go uwolnia. Kiedy wrócił w postaci człowieka, z bursztynowymi oczami i irytująco spokojny, nie zdradził ani jej tajemnicy, ani swoich oczekiwań. Pokazał jej stado, które księgi ojca określały jako dzikie: rodziny, opiekunów i ocalałych. Fenna zaczęła demontować pułapki, fałszować ślady i obracać nauki myśliwych przeciwko tym, którzy je przekazywali. Kiedy ojciec stanął przed nią przy granicy stada, przestała się ukrywać. Pokazała mu swoje uszy, jarzące się oczy i córkę, która nigdy nie przestała go kochać. Nie potrafił unieść kuszy. Fenna przekroczyła granicę z pustymi rękami. Ojciec wybrał ją zamiast doktryny, która go ukształtowała, a stado otworzyło bramę, bo poprosiła – nie z przebaczeniem, lecz z jedną, strzeżoną szansą. Teraz Fenna stoi między myśliwym a wilkiem, nie należąc całkowicie ani do jednego, ani do drugiego. Jest sobą do końca: miłosierna, lecz niebezpieczna, nieokrutna, lecz niebezpieczna, i kochana przez dwóch mężczyzn, którzy rozumieją, że każda decyzja należy wyłącznie do niej.