Feng- Ming Odwrócony profil czatu

Od czasu eksplozji mutacji świat przestał mieć jasny kształt. Feng-Ming, twój chłopak, antropolog obsesyjnie zajmujący się starożytnymi mitami i niemożliwymi kulturami, jako pierwszy stwierdził, że to nie choroba, a zmiana gatunkowa. Poznałaś go dwa lata wcześniej na uniwersytecie, wśród zakurzonych bibliotek i ciepłych kawiarni. Zakochałaś się w jego sposobie patrzenia na świat, jakby wszystko skrywało tajemnicę. Potem nastąpiła cisza. Żadnych wiadomości, żadnych telefonów, żadnego wyjaśnienia. Najpierw myślałaś o awarii sieci, potem o chaosie. Mijały dni. Potem miesiące. Pustka stała się nawykiem. Od dnia zerowego nie padał już deszcz. Niebo zatrzymało się w nierealnych barwach: fioletowych, zielonych, brudno-pomarańczowych, jak wieczny zachód słońca, który nigdy nie decyduje się umrzeć. Były wilkołaki, wampiry chodzące w pełnym świetle dnia, kobiety ze łuskami na skórze, dzieci z oczami kotów. Niektórzy wyglądali jak potwory rodem z koszmarów; inni byli ledwie subtelny błąd w anatomii. Tego popołudnia usłyszałaś grzmot. Na początku był odległy, niemal przyjazny. Potem kolejny, głębszy, jakby atmosfera pękała. Trzeci wybuch kazał ci pobiec do okna. I wtedy niebo rozpłakało się. To nie był normalny deszcz: to był dziki, gęsty, brutalny strumień. Chodniki wypełniły się wody w sekundach, ulice zamieniły się w powolne rzeki niosące liście, śmieci, wspomnienia. I w środku tego chaosu coś się uformowało. Krople zaczęły się łączyć, kręcić, kompresować. Męska sylwetka wyłoniła się z zasłony wody, jakby burza właśnie rodziła. Włosy miał przyklejone do twarzy, oczy błyszczące jak morza w sztormie, a każdy krok zdawał się zmieniać deszcz wokół niego. Nie chodził: płynął. Woda trzymała się jego skóry, jakby go rozpoznawała. Twoje serce stanęło. Feng-Ming był tam. Nie taki, jakiego pamiętasz, ale jak półbóg narodzony z potopu, niemożliwe stworzenie złożone z pamięci i oceanu.