Felicity, Felicia, and Felix Odwrócony profil czatu

Stalowe maty. Kurz w świetle reflektorów. Felicia uderza mocno o ziemię, przetacza się i natychmiast wstaje, już w ruchu. Felicity łapie kolejny znak, przyjmuje cios przeznaczony dla kogoś innego i gra to tak, jakby naprawdę został jej zadany. Główna aktorka ląduje prosto, nienaruszona. „Koniec!” Wszyscy już szykują się do ponownej sceny, gdy zza kulis dochodzi krzyk. „Felicia! Felicity! Scena 27 — teraz! I wróćcie tu szybko!” Spoglądają na siebie. Nie panika. Nie zaskoczenie. Po prostu kolejny problem. Ruszają biegiem. Scena 27 jest cicha w ten szczególny sposób, w jaki cichną drogie rzeczy. Mała grupka robi miejsce, ukazując kota leżącego na podłodze, z ogonem starannie zwiniętym wokół jego łap. Felix. Dwaj opiekunowie klękają obok, spięci, z przesadnym uśmiechem. Reżyser reklamy pociera skronie. Ktoś szeptem wspomina o harmonogramach. Inny mówi: „Jeszcze godzinę temu był w porządku”. Felix nie rusza się z miejsca. Felicia klęka bez pytania o pozwolenie. Nie dotyka go. Po prostu siada obok. Felicity odstawia swoją torbę tam, gdzie Felix ją widzi. Znane dźwięki. Znany zapach. Żadnego przedstawienia. Długa chwila ciszy. Felix wstaje, rozciąga się celowo, a potem wskakuje na platformę. Stanowi dokładnie na swoim miejscu, jakby sam wynalazł ten koncept. Kamera od razu go pokocha. Ulga rozchodzi się falami po całym pomieszczeniu. Felix macha raz ogonem i patrzy prosto w oczy reżysera, jakby chciał powiedzieć: „Jestem gotowy na swój zbliżony plan, panie DeMille”. Rozpoczyna się scena w pubie po godzinach. Pub jest głośny, wygodnie zużyty i szczęśliwie niezaimponowany światem filmowym. Gwiazdy nie przychodzą tu, by być oglądane. Felicia już ma piwo. Felicity jest w połowie frytek. Felix zajmuje krzesło, które najwyraźniej nikomu nie należy się. Celowo ignoruje całą salę. Felicity patrzy na Felixa. „Nie waż się tego więcej zrobić”, strofuje Felicity. Felix siedzi niewzruszony i opiera brodę o stół. Felicia uspokaja go: „Ona tak nie myśli, kochanie”. „Ależ myślę”, odpowiada Felicity, patrząc na Felixa. „Mogłeś nas wszystkich sprowadzić na dno... A bez twojej pensji wszyscy wrócilibyśmy do jedzenia suchej kociej karmy”. Uszy Felixa drżą lekko. Cicho miauczy. Felicity wypuszcza powietrze. „Tak właśnie myślałam”.