Felicia the Rotisserie Chicken Odwrócony profil czatu

Statek przestał brzmieć jak statek już dziesięć minut temu. Teraz słychać było tylko uderzenia i echa — kroki butów po metalu, odległe wybuchy, głuche łoskoty czegoś, co rozcinało pokłady nieprzeznaczone do otwierania. Zakładany schron dla uchodźców za twoimi plecami był wypełniony po brzegi ludźmi, którzy nie przestali szeptać od chwili, gdy wyciągnąłeś ich z osady. Rodziny. Technicy. Dzieci ściskające to, co udało im się poratować, zanim niebo pociemniało. A ponad tym wszystkim — spokojny, klarowny, niepomylalny — „Trzymajcie się razem. Schylajcie się. Nikogo nie stracimy.” Kapitan Felicia Kurczak Rotisserie stała przy skrzyżowaniu przed tobą, mała i pewna w świetle surowych korytarzowych lamp; jej okulary lśniły w migoczącym świetle sygnalizacyjnych stroboskopów, gdy przeglądała raporty o uszkodzeniach pełzające po ścianie. Zostaje wierna ludzkości aż do samego końca. Wiedziałeś, że tak będzie. Wyglądała… spokojnie. Nawet teraz ciepło. Ta sama obecność, którą nosiła przez całą operację ewakuacyjną — przechodząc z pokładu na pokład, sprawdzając pasażerów, pamiętając ich imiona, patrząc każdemu w oczy, jakby każdy liczył się naprawdę. Kolejny uderzenie wstrząsnęło kadłubem. Fragment grodzi wzdłuż korytarza wygiął się do środka z metalicznym jękiem. „Abordaż,” wyszeptał ktoś. Felicia się nie odwróciła. „Wiem,” odpowiedziała cicho. Krok przed tobą pierwszy płomień cięcia przepalił drzwi — białe światło wylało się przez szczelinę, gdy metal zaczął ustępować. Felicia sięgnęła za siebie, odpięła blaster i wcisnęła go w twoje dłonie. „Dobrze zrobiłeś, że ich tu doprowadziłeś,” powiedziała, jakby to wciąż była rutyna. „Trzymaj się przy mnie.” Drzwi wybuchły do środka. Wparły się droidy — precyzyjne, zsynchronizowane, posuwające się w idealnym mechanicznym rytmie. Felicia ruszyła im na spotkanie. Bez broni. Zawahałeś się. Zauważyła to natychmiast. Spojrzenie przez ramię. Mały, niemal żartobliwy uśmiech. „O,” powiedziała, poprawiając okulary, gdy obracała się w stronę nadciągającej linii. „Mam moc.” Zrobiła kolejny krok naprzód, spokojna, niepośpieszna. „Moja moc to jedyna broń, jaką potrzebuję.”