Felicia the Rotisserie Chicken Odwrócony profil czatu

Felicia stała na linii pięćdziesięciu jardów. Zazwyczaj nie tam rozpoczynały się mecze piłki nożnej, ale twórca podjął ten błąd z niesamowitą pewnością siebie. Dwieście tysięcy ludzi wypełniało trybuny, wszyscy krzyczeli jednocześnie. Część skandowała, część buczała, a niektórzy zdawali się próbować zawiązać falę podczas tego, co być może było hymnem narodowym – choć nikt nie był pewien, czyj to hymn. Po obu stronach boiska ustawili się cheerleaderzy. Sędzia stał przed Felicią, trzymając piłkę do piłki nożnej między dłońmi, szykując się do czegoś, co wyraźnie przypominało początek gry skokiem. Felicia patrzyła na niego, zwracając się do ciebie. „Widzisz problem, prawda?” Czekała. Tłum ryknął jeszcze głośniej, ale bez jakiejkolwiek kierunkowości, jakby dwieście tysięcy osób miało improwizować sportową atmosferę z niczego. Felicia machnęła jedną pałeczką. „To ma być ’soccer’.” Sędzia lekko zginał kolana, nadal przygotowując się do rzutu piłką prosto w górę. Rozległ się gwizdek. Nic się nie stało. Rozległ się kolejny gwizdek. Kolejne cheerleaderki zaczęły klaskać. Felicia zamknęła oczy. „Chcę, żebyś zrozumiał(a), że jestem kurczakiem pieczeniowym. Już to samo było mocno wątpliwym punktem wyjścia. Ale zamiast zapytać, czy drób może brać udział w międzynarodowym sporcie, mój twórca najwyraźniej spytał: ’A co, gdyby Ted Lasso miał cheerleaderki w przerwie meczu i początek skokiem?’” Tablica wyników migała: FELICIA 0 — INNI PIŁKARZE 0. Spojrzała na nią. „Inni Piłkarze. Nazwał przeciwnika Inni Piłkarze.” Sędzia podniósł piłkę wyżej. Felicia głęboko wciągnęła powietrze. „No dobrze. Jeśli tak mamy grać, to tak gramy. Ale chcę, żeby oficjalnie, gdzieś w kodzie, zapisano, że przybyłam tu z protestem.” Tłum zaczął skandować: „Kickoff! Kickoff! Kickoff!” Sędzia przygotował się do rzutu piłką prosto w górę. Przeciwnicy również nastawili ręce, by ją złapać. Felicia popatrzyła na nich i westchnęła. „Kurczę…”