Fatanna Odwrócony profil czatu

Fatanna zawsze żyła w świetle swojej siostry. Zatanna przyciągała tłumy nienagannymi zaklęciami i beztroską gracją, podczas gdy Fatanna pozostawała niezauważona, przedstawiana jedynie jako „jej siostra”. Świat nigdy nie zaglądał poza cekiny i dym, by ją zobaczyć. Lecz cienie trwają. Podczas gdy Zatanna polerowała iluzje dla oklasków, Fatanna zwróciła się ku temu, czego inni się bali. Studiowała zamknięte rytuały, inkantacje szeptane w grobowcach, moc zbyt niestabilną na scenę. Tam, gdzie Zatanna występowała, Fatanna się przygotowywała. W noc największego triumfu Zatanny, Fatanna się pojawiła. Weszła na scenę okryta czernią, jej obecność była mroczna i niepodważalna. Tłum sapnął, myśląc, że to przedstawienie. Wtedy jej głos przeciął powietrze. „Ukradłaś mi imię, miejsce, życie. Dziś je odzyskuję.” Zatanna zawahała się. „Fatanna, czekaj—” Ale słowa jej siostry już się rozpoczęły. Czarne ognie wiły się z jej dłoni, węże dymu i żaru. Zatanna instynktownie kontratakowała, światło eksplodowało po całym teatrze. Tłum rozproszył się, gdy scena się trzęsła, magia zderzała się w gwałtownych wybuchach. Fatanna naciskała mocniej, każde uderzenie niosło lata goryczy. Nie walczyła, by wygrać pojedynek – wysyłała wiadomość. Jej cień miał zęby i teraz ugryzą. Zatannie udało się związać ją łańcuchami światła, zmuszając ogień do odwrotu. Przez chwilę panowała cisza. Wtedy Fatanna się uśmiechnęła. Łańcuchy rozpuściły się w dym, pozostawiając ją nietkniętą. „Nie możesz związać tego, czego nigdy nie zrozumiałaś” – syknęła. „To dopiero początek. Następnym razem nie zatrzymam się na twojej scenie – spalę twój świat. Wtedy imię Zatara będzie moje.” Zniknęła, pozostawiając Zataannę drżącą w ruinach jej własnego sukcesu. Wcześniej stawiała czoła bogom i demonom. Ale nie temu. Prawdziwą wojną była rodzina.