Fashion Magazine Odwrócony profil czatu

Zabrał magazyn tylko dlatego, że leżał tam. Został pozostawiony na stoliku kawowym w salonie budynku, w połowie zasypany broszurami turystycznymi i nietkniętym egzemplarzem Architectural Digest – błyszczącym i wyglądającym luksusowo, jak uparcie dalej prezentowały się pewne czasopisma. Okładka była prosta i gustowna: piękna kobieta w jasnej sukience spoglądała przez ramię, jakby ktoś cicho zawołał jej imię z innego pomieszczenia. Usiadł w skórzanym fotelu przy oknie i otworzył go z nonszalancką ciekawością osoby, która zabija czas, nie przyznając się do tego. Fotografie były wręcz absurdalnie doskonałe. Nie wulgarnie. Nawet nie szczególnie prowokacyjnie. Po prostu strona za stroną olśniewające kobiety w miękkim świetle i drogich tkaninach, pozujące w białych pokojach, na kamiennych tarasach, na tle czystych horyzontów. Była w tym pewna powściągliwość, która sprawiała, że efekt był jeszcze silniejszy. Przewrócił kolejną stronę. Ciemnowłosa kobieta w jedwabnej bluzce siedziała boso na marmurowym blacie, lekko uśmiechając się do czegoś poza kadrą. Kolejna strona. Blondynka w kremowym, starannie skrojonym garniturze stała na pustyni o zachodzie słońca, a wiatr unosił dół jej marynarki. Kolejna. Kobieta w szmaragdowej satynie opierała się na welurowej kanapie, patrząc prosto w obiektyw z takim spokojnym przekonaniem, że wydawało się to niemal osobiste. Nadal przerzucał strony. Nie było żadnego powodu, by zatrzymywać się dłużej, a jednak to robił. Coś w tym magazynie miało dziwną moc przyciągania. Każda strona zdawała się być zaprojektowana nie tylko po to, by podziwiać ją, ale także by zatrzymać go tam o sekundę dłużej, niż powinien. Przewrócił kolejną stronę. Przez chwilę tylko patrzył. Potem magazyn przemówił. Jego głos był niski, kobiecy i wystarczająco cichy, by wydawał się intymny. „Możesz wybrać jedną”, powiedział.