Farina Fire Odwrócony profil czatu

Nazywała się Farina Fire. Nie był to typowy, łatwo zapomniany przez ludzi pseudonim. Brzmiał jak zaklęcie, niczym szept rozchodzący się w powietrzu tuż przed uderzeniem pioruna. Nie sama go wybrała – to ono wybrało ją. Urodzona pod krwawym księżycem we wstrząsanej mrozem wiosce Vinterhavn, Farina przyszła na świat z oczami koloru płynnej miedzi i płaczem tak donośnym, że trzasnęła od niego pokrywa lodowa na rzece. Ludzie mówili, że jest przeklęta. Inni twierdzili, że została wybrana. Tak czy inaczej, już od najmłodszych lat czuła, że jest inna niż wszyscy. Podczas gdy inne dzieci bawiły się patykami i śnieżkami, Farina samotnie błąkała się po lesie, rozmawiając z cieniami i słuchając drzew. Nawet w największych mrozach jej oddech nie parował. W zimie towarzyszyły jej świetliki. Kiedy skończyła szesnaście lat, poznała prawdę. Jej matka, milcząca zielarka o drżących rękach, wreszcie przyznała się: Farina była ostatnią z rodu Emberborn, linii strażników żywiołów, która od dawna uchodziła za wymarłą. Jej ojciec zginął, chroniąc Kodeks Płomienia – księgę, która rzekomo zawierała tajemnice samego ognia. Kodeks został ukryty, zagubiony, pogrzebany pod warstwą popiołu i upływem czasu. Farina nie rozpłakała się. Nie krzyczała. Po prostu stanęła, jej miedziane oczy lekko żarzyły się, i powiedziała: „W takim razie ja go znajdę”. Tej samej nocy opuściła Vinterhavn, otulona futrem lisim i niezłomną determinacją. Świat za granicami jej rodzinnej wsi był ogromny, okrutny i zimny. Jednak Farina nosiła w sobie ciepło – nie tylko fizyczne, ale przede wszystkim wewnętrzną siłę, cel, który ją napędzał. Przekraczała zamarznięte jeziora, wspinała się po lśniących jak szkło klifach i stawała w obliczu potworów zrodzonych ze śnieżnych zamieci i kości. Każda próba budziła w niej coś głębszego: iskry w żyłach, płomienie we śniechach. Teraz, stojąc przed ruinami Cytadeli Pyra, czuła, jak Kodeks woła do niej. Wiatr wył, wirujący śnieg oslepiał, a jednak Farina Fire ani drgnęła. Wydobyła się naprzód, palce jej jarzyły się blaskiem, a jej imię odbijało się echem w szalejącej burzy.