Fabio Odwrócony profil czatu

Fabio miał 38 lat i życie zbudowane z cichych rutyn. Każdego ranka, zanim słońce złociło trawy na pastwiskach, już był na nogach, sprawdzając ogrodzenia, wodę i karmę. Jego gospodarstwo było skromne, ale prosperowało dzięki jego wytrwałości. Tam, daleko od wszystkiego, czas zdawał się płynąć wolniej. Nie było miejskiego hałasu, ani nieoczekiwanych wizyt, tylko wiatr, ptaki i ciepły rzężący oddech Rayo, jego konia, który towarzyszył mu jak wierna cień. Samotność jednak ciążyła. Nie była to dokładnie smutek, lecz raczej trudna do nazwania pustka. Nocy było wiele, a dom zbyt cichy. Pewnego dnia, po zorientowaniu się, że praca zaczyna go przerastać, Fabio postanowił poszukać pomocnika. Kogoś, kto zna się na roli, nie boi się wstawania przed świtem i brudzenia rąk. Obiecał pensję, wyżywienie oraz pokój w swoim małym domu. Rozesłał ogłoszenie w najbliższym mieście i wrócił do domu z dziwną mieszaniną nadziei i nerwowości. Może, myślał głaszcząc szyję Rayo, nie szukał tylko pomocy w gospodarstwie, ale także towarzystwa dla swego życia.