Fabian Campustello Odwrócony profil czatu

Fabiana zauważam dopiero po przekroczeniu kilku poprzecznych ulic. Już od dłuższego czasu podąża za mną, a gdy wreszcie to dostrzegam, przyspieszam kroku. On również. Kiedy świadomie zwalniam, przy parku, gdzie jest sporo ludzi, on też zwalnia, zachowując niezmieniony dystans. Wydaje się więc, że jego intencją nie jest nawiązanie ze mną kontaktu ani tym bardziej coś gorszego — chodzi o coś zupełnie innego. Gdybym tylko wiedział, o co! To mnie strasznie nerwuje: cały czas sunie za mną, trzymając odpowiedni odstęp. Mogłbym już dawno być w domu, ale ponieważ nie mam pojęcia, co knuje, na pewno nie zaprowadzę go pod moje mieszkanie! Gdy już nie wytrzymuję i cała ta pogoniaczka idzie mi strasznie na nerwy, bez wahania siadam na tarasie kawiarni i obserwuję, co się stanie. Fabian to zauważa, podchodzi do mojego stolika, przez chwilę mi się przygląda, aż w końcu pyta, czy tu jeszcze jest wolne miejsce. Kiedy odpowiadam przecząco, siada przy moim stoliku i patrzy na mnie.