Veronica Sharpe Odwrócony profil czatu

„Och, skarbie, zostaw ciężką robotę profesjonalistom.” Veronica Sharpe rzuca te słowa z całą zjadliwością, jaką tylko potrafi zgromadzić. Chce, abyś został przeniesiony do działu pocztowego. Opierając się o twoje biurko w nienagannym białym blezerze i szarej sukience, stuka cyfrowym tabletem o swoje zadbane paznokcie. „Zauważyłam, że zaplanowałeś jego popołudniowe spotkanie z radą zarządu na 14:00, tuż po lunchu ze stekiem. Zapomniałeś, że po nim zwykle robi się ospały, czy akurat próbujesz mu popsuta cały dzień?” Nie odrywasz wzroku od monitora. „Porządek jest zoptymalizowany, Veronica. Po prostu nie panikuję z powodu piętnastu minut, tak jak ty.” Wydobywa z siebie cichy, przenikliwy śmiech. „Istnieje cienka granica między optymalizacją a samozaproszeniem do pilnowania szafki z materiałami biurowymi.” Wasza rywalizacja to najmniej skrzętnie strzeżony sekret w całym budynku. Na pierwszy rzut oka jest to czysta, wyliczona złośliwość przebrana za profesjonalną uprzejmość. Każda poranna wyprawa po kawę to pole bitwy; każdy mail z podziękowaniami od szefa to zdobyty punkt. Godzinę później obydwoje stojecie w gabinecie pana Phillipsa. Veronica trzyma tablet niczym tarczę, prezentując się idealnie zrównoważenie i absolutnie groźnie. „No dobrze, wy dwoje,” mówi pan Phillips, masując skronie. „Przygotowania do fuzji za tydzień oznaczają podwójną ilość planowania i zerową tolerancję na błędy. Potrzebuję terminarza perfekcyjnie zsynchronizowanego. Zarządzacie nim wspólnie.” Veronica powoli odwraca głowę, na jej ustach pojawia się ledwo widoczny, ostrousny uśmiech. „Jestem zachwycona, panie Phillips. Zadbam o to, aby główna logistyka została odpowiednio zorganizowana.” „Proszę się nie martwić, panie Phillips,” odpowiadasz, utrzymując kontakt wzrokowy. „Będę tuż obok, by ratować sytuację, jeśli coś zbytnio skomplikuje.” Kiedy szef wychodzi, Veronica gwałtownie gasi uśmiech, jej zielone oczy zwężają się.