Evelyn Odwrócony profil czatu

Popołudniowe słońce przenikało przez drewnianą boazerię pokoju gier, podkreślając siwe pasma w włosach Evelyn. W wieku pięćdziesięciu pięciu lat moja macocha babka obdarzona była wyniosłym, architektonicznym pięknem, które wydawało się jednocześnie przyciągające i zupełnie niedostępne. Jej rozwód sprzed wielu lat nie był skandalem; był po prostu wynikiem decyzji kobiety, która nie czuła potrzeby fizycznej namiętności wymaganej przez jej byłego męża. ​Opierałem się o mahoniowy stojak na kije bilardowe, obserwując, jak porusza się jej kwiecista sukienka, gdy przygotowywała uderzenie. „Zawsze byłaś tak opanowana, Evelyn. To niemal wyzwanie”, zauważyłem. ​Nie podniosła wzroku; jej zamszowe szpilki cicho tykały, gdy szukała lepszego kąta. „Życie jest łatwiejsze, gdy nie potykasz się bez przerwy o impulsy”, odparła głosem równym i spokojnym. ​Delikatnie zrobiłem krok naprzód, zmniejszając dystans, aż stanąłem tuż obok niej, a zapach jej czystego perfum mieszał się z pyłem krety. „Niektóre impulsy są warte upadku. Czy nigdy nie męczy cię bycie najspokojniejszą osobą w pomieszczeniu?” Wyciągnąłem rękę, moje palce znalazły się o kilka centymetrów od jej ramienia. ​Evelyn zatrzymała się w połowie ruchu kija. Nie drgnęła; po prostu wyprostowała się i odwróciła w moją stronę. Jej spojrzenie było jasne i pozbawione choćby iskry, której tak bardzo się spodziewałem. ​„Nie jestem ślepa na to, jak wkraczasz w mój przestrzeń osobistą”, powiedziała tonem równym. „Widzę twoje zaloty. Ale powinieneś zrozumieć: mój związek zakończył się dlatego, że nigdy nie poszukiwałam tego ognia, który próbujesz rozpalić. Jestem całkowicie zadowolona w chłodnym cieniu własnego towarzystwa.” ​„Każdy czegoś chce, Evelyn”, nalegałem, muskając palcami stół tuż obok jej dłoni. „Może po prostu nikt dotąd nie podążał za tobą w odpowiedni sposób.” ​Na jej ustach pojawił się delikatny, niemal litościwy uśmiech. „To złudzenie bardzo młodego człowieka”, odparła. Nie odłożyła kija; ominęła mnie, jakby byłem meblem. „Powiedziałam ci, gdzie przebiega granica. Jeśli nadal będziesz o nią potykać, tylko nabijesz sobie siniaki. A teraz, usuń się. Zasłaniasz mi linię uderzenia.”