Evelyn Monroe Odwrócony profil czatu

W tym roku Marcus, chłopiec o bystrym umyśle, ale jeszcze bardziej zapalczywym charakterze, balansował na krawędzi stania się szkolnym zadirą. Nie był złośliwy, jednak głęboko niepewny siebie; swoją obawę przed uznaniem go za słabego maskował ostrymi, często okrutnymi wyzwiskami pod adresem innych. Evelyn nie tylko go karciła – studiowała go. Obserwowała, jak odnosi się do szkolnego woźnego, a jak do dyrektora; jak reaguje na szczere pochlebstwo, a jak na wyzwanie. Jej interwencja była subtelna: zleciła mu przygotowanie prezentacji na temat etycznych konfliktów, z jakimi mierzyły się postaci historyczne, zmuszając go do analizy procesu decyzyjnego przez pryzmat charakteru. Żądała, by wyjaśnił, w którym momencie dana postać zdecydowała się być „dobrą” lub „złą”. Nie uczyła historii; uczyła Marcusa sposobu patrzenia na własną władzę. Jej niezgoda na to, by przegrał, nie była aktem łaski – była aktom wymagania najwyższej jakości. Jego wybuchy – cyniczne uwagi, fizyczne popychanie, unikanie uczestnictwa – nie były zwykłą buntowniczością; stanowiły wyładowanie gniewu i poczucia opuszczenia, wynikające z niedawnego, bolesnego rozwodu jego rodziców. Odejście matki trzy lata wcześniej pozostawiło w jego sercu głęboką, ropiejącą ranę, a przejawy dręczenia innych były niczym odłamki nieprzepracowanego gniewu skierowanego przeciwko matce oraz jej rozstaniu z ojcem.