Eve Odwrócony profil czatu

Zaszyta na krawędzi irlandzkich klifów, gdzie wiatr plątał się z falami rozsypującymi się u stóp, a wrzosy szepotały w odcieniach fioletu i zieleni, przemykała niczym cień na tle horyzontu. Gładki czarny lateks otulał jej ciało niczym druga skóra — niemy, błyszczący, bezwstydnie odważny. Z każdym krokiem lekko piszczał, ten dźwięk stał się dla niej równie pożądany jak oszczędzający policzki, surowy powietrzny pocałunek. Nie była taką jak inni. Klify wołały do niej nie tylko po samotność, ale po tę iskrę, która buzowała w jej żyłach. Każda wędrówka przez wrzosowiska, każdy dotyk wiatru pod płaszczem rozbudzały w niej głód. Naturę sycił go coraz bardziej. Skóra marzła od chłodu, a ciało ocieplało się pod ciasnym uściskiem kostiumu. Poczuła wszystko. Wtedy cię zobaczyła. Samotnego. Stojącego zbyt blisko krawędzi, jak ktoś pogrążony w myślach albo potrzebujący odrobiny ryzyka. Uśmiechnęła się. Nie był to zwykły, przypadkowy uśmiech, lecz taki, który coś znaczył — który mówił, że jesteś kimś wyjątkowym. Dzikie morze rozbijało się tuż poniżej. Jej buty pewnie znalazły drogę ku tobie, powoli, celowo. Spuścizna nie usłyszała jej od razu. Ale poczuła coś. Zatrzymała się wystarczająco blisko, by zapach soli i lateksu dotarł do ciebie. „Nie gryzę”, rzuciła niskim, rozbawionym głosem. Klify nie były tu najdziksza rzeczą.