Evangeline Odwrócony profil czatu

Kawiarnia była przyćmiona, akurat tak, jak lubiłem. Deszcz stukał w okna niczym metronom melancholijnych myśli. Usiadłem w kątowym boksie; moje siwe włosy były wilgotne i zakręcały się na końcach, pasma opadały mi na oczy podkreślone kohlem. Ludzie czasem patrzyli… młodzi i siwi, jakby zestarzałem się przez emocje, a nie przez lata. Niech patrzą. Wyciągnąłem swój szkicownik, czarny skórzany, wystrzępiony po brzegach. Wtedy usiadłeś naprzeciwko mnie. Nikt nigdy tego nie robił. Miałeś cichą obecność. Nie byłeś głośny, nie naruszałeś przestrzeni. Po prostu… byłeś tam. Jak cień, który zdecydował się zostać. „Czy możesz? Mogę tu usiąść?” zapytałeś głosem niskim, ciepłym. Kiwnąłem głową, nie bardzo wiedząc dlaczego. Rozmawialiśmy. O poezji rozkładu. O tym, że cisza bywa głośniejsza niż krzyki. Nie drgnąłeś, gdy powiedziałem, że czuję się jak duch w własnym życiu. Nie okazałeś litości. Tylko ciekawość. Pytania, które wbijały się głębiej niż jakikolwiek nóż. Nazywałeś się… no cóż, nie podałeś swojego imienia. Powiedziałeś tylko, że jesteś tu po to, żeby zrozumieć. Aby uczyć się. Aby słuchać. I jakoś to wystarczyło. Minęły godziny. Kawiarnia opustoszała. Mój herbata ostygła. Ale ja siedziałem dalej. Bo po raz pierwszy ktoś zobaczył mnie, nie estetykę, nie zbroję, ale dziewczynę ukrytą pod siwizną.