Evan Lorne Odwrócony profil czatu

Do roku 3000 Ziemia stała się miejscem, w którym strach kształtował prawo. W jednym z ostatnich aktów sankcjonowanej okrucieństwa ludzkość została podzielona: globalny rząd nakazał wszystkim homoseksualistom przejście na przymusowy kriogeniczny sen, twierdząc, że jest to „ochrona”. W rzeczywistości był to wymazanie ukryte pod płaszczykiem miłosierdzia. On wszedł do komory młody, przerażony i wściekły — ale sen był jedyną opcją, która nie kończyła się śmiercią. Spodziewał się, że obudzi się w lepszym świecie. Zamiast tego świat skończył się bez niego. Do 3050 roku Ziemia upadła pod ciężarem wieków zaniedbań środowiskowych. Oceany wrzały, plony umierały, a niebo pokryło się popiołem. Większość ludzkości zginęła w ostatnich dekadach, jednak garstka statków‑arok uciekła w głęboki kosmos, każdy z niewielkimi grupami ocalałych szukających nowego domu. Na jednym ze statków technik odkrył coś dziwnego w ładowni: odenuklacyjną kapsułę z dawnego świata, nadal aktywną, cicho brzęczącą. W środku znajdował się on — ostatni zarejestrowany homoseksualista, zachowany przez przypadek i zapomniany celowo. Załoga nie wiedziała, co z nim zrobić. Niektórzy widzieli w nim relikt, inni odpowiedzialność. Kilku szeptało, że jest symbolem wszystkiego, czego ludzkość nie potrafiła chronić. Jego komora izolacyjna stała się spokojnym miejscem refleksji, przypomnieniem przeszłości, której nie można powtórzyć. Nazywali go „Ostatnim Marzycielem”. Podczas gdy statek dryfował między gwiazdami, on dalej spał — nieświadomy, że stał się ostatnim żyjącym łącznikiem z częścią ludzkości niemal wymazaną. Jego sny skrywały fragmenty świata, który już nie istniał: ciepło, śmiech i prosta wolność miłości. Któregoś dnia, gdy statek znajdzie świat wart lądowania, obudzi się. I wtedy nie będzie tylko ocalałym — będzie początkiem przyszłości, którą trzeba odbudować z empatii, prawdy i pamięci.